เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าลงกลางพื้นราบ ราวกับฟาดเอาทุกคนจนสลบไสลทั้งเป็นๆ ดับๆ
ที่แท้เรื่องเด็กสลับในจวนอ๋องรุ่ย ก็ยังมีความลับซ่อนอยู่อีกหรือ?
เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หรือว่าได้วางแผนไว้ก่อนแล้วกันแน่...
สายตาทุกคู่ที่มองไปยังฮูหยินเว่ย เปลี่ยนไปหมดแล้ว
ฉีจืออวี้ไม่สนใจว่าคำพูดของนางจะสร้างผลกระทบอะไร นางหันหลังกลับ ภายใต้การเชิดชูส่งของท่านผู้เฒ่าเว่ยและคนอื่นๆ ขึ้นรถม้า กลับจวน
นางนั่งอยู่ในรถม้า รู้สึกเฉยๆ ไม่มีอะไร
แต่ภายนอกรถม้า พวกองครักษ์ บ่าวรับใช้ หนูน้อย สาวใช้ พี่เลี้ยงของจวนอ๋องรุ่ย กลับก้าวเท้าเบาสบาย ใจชื่นบานนัก
หลายปีมานี้ ข้างนอกพูดกันว่าอ๋องของพวกเขาหลงรักฮูหยินเว่ยหยวนโหวจนขาดใจ
พวกเขาออกไปนอกจวน ยังสัมผัสได้ถึงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยแฝงเร้นนั้น
วันนี้!
วันนี้พวกเขาได้เชิดหน้าชูตาเสียที!
ได้ยินหรือไม่?
ไม่ใช่อ๋องของพวกเขาหลงตามฮูหยินเว่ยหยวนโหว แต่เป็นฮูหยินเว่ยหยวนโหวคิดไปเองฝ่ายเดียว จงใจสร้างภาพว่าอ๋องของพวกเขาหลงตามนาง
แล้วยัง...ฮูหยินเว่ยหยวนโหวผู้นั้น คิดร้ายต่ออ๋องของพวกเขามาตลอดไม่เลิกรา
ดูสิ! นางเป็นเพียงลูกเลี้ยงของอนุภรรยา เพราะอิจฉาพระชายาของพวกเขา ถึงกับคิดอุบายสลับตัวคุณหนูของจวนพวกเขา!
คนใจดำคิดร้ายปานนั้น อ๋องของพวกเขาจะไปหลงใหลอะไรนาง?
บ่าวในจวนอ๋องรุ่ยเดินอย่างองอาจ ใบหน้าผ่องใส กลับถึงจวนอ๋องรุ่ย
พอพวกเขาเดินเข้าไป เห็นพระชายาผู้มีสีหน้าเคร่งเครียดกับคุณชายสองคนในห้องโถง ใจก็พลันตกวูบ
แย่แล้ว!
เมื่อครู่ก็สบายใจไป แต่องค์อ๋องจะให้การอย่างไรเล่า?
องค์อ๋องรับปากฮูหยินเว่ยหยวนโหวทุกอย่างจริงๆ