“มีท่านแม่คอยอยู่ ท่านพ่อไม่กล้าแน่นอน” ฉีจืออวี้เอ่ยพลางยิ้ม
พระชายาอ๋องรุ่ยในใจขมขื่น เหตุใดเขาถึงให้ความสำคัญกับนางถึงเพียงนี้?
“ท่านแม่ ข้าเพิ่งจะลองหยั่งเชิงดู เห็นทีท่านพ่อจะให้ความสำคัญกับภรรยาเว่ยหยวนโหวขนาดนั้นก็เพราะท่านแม่ล้วน ๆ” ฉีจืออวี้กระซิบเสียงเบาลึกลับ
พระชายาอ๋องรุ่ยตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เวลาฉีจืออวี้พูดโกหกนั้น ใบหน้าไม่แดง หายใจไม่กระเส่าเลยสักนิด
นางทำหน้าจริงจังแล้วลดเสียงลง “ท่านแม่ ท่านก็แค่ดูสิ่งที่ท่านพ่อทำต่อไปก็พอ”
“ท่านก็รู้ว่าท่านพ่อเป็นคนไม่เก่งในการพูด บางทีอาจจะเป็นเพียงความเข้าใจผิดก็ได้?”
พระชายาอ๋องรุ่ยในใจไม่เชื่อเลยสักนิด
ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว หากนางเข้าใจผิดจริง จะเข้าใจผิดได้ตั้งหลายปีขนาดนั้นหรือ?
แต่อย่างไรนางก็ไม่อยากให้ลูกเป็นกังวล
พระชายาอ๋องรุ่ยพยักหน้า “ดี ข้าจะดู”
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าก็คงเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด”
ฉีจืออวี้ย่อมไม่มีข้อโต้แย้งอะไร จึงกลับไปยังเรือนของตนเอง
นางไปพักผ่อนแล้ว แต่บางคนกำลังวุ่นวายอยู่
วันต่อมา เว่ยหยวนโหวถือของขวัญมาถึงจวนอ๋องรุ่ยเพื่อขอโทษ สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือ คนที่ต้อนรับเขากลับเป็นฉีจิ้งซี
“อ๋องไม่อยู่ในจวนหรือ?” เว่ยหยวนโหวถามอย่างแปลกใจ
ฉีจืออวี้ยิ้มบาง ๆ “เว่ยหยวนโหว พบเจ้า ยังต้องให้ท่านพ่อของข้าออกหน้ามากระนั้นหรือ?”
เว่ยหยวนโหวถึงได้หันมามองฉีจืออวี้ซึ่งนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน
ตอนที่เขาเดินเข้ามา ย่อมเห็นฉีจืออวี้อยู่แล้ว
เพียงแต่ เขาไม่เคยแม้แต่จะมองเด็กบ้านนอกอย่างฉีจืออวี้อยู่ในสายตาสักนิด