ฉีผิงเล่อร่ำไห้ราวกับดอกสาลี่ต้องฝน
เมื่อประสานเข้ากับเสียงตบแก้มที่ดังไม่ขาด ก็ยิ่งไพเราะหูเหลือเกิน
ความอัปยศ!
ความอัปยศอันแสนสาหัสพุ่งทะลุถึงกระหม่อม ทำเอาฉีผิงเล่อจ้องไปทางฉีจืออวี้ด้วยความแค้นเคือง
นางถึงกับคุกเข่าลงวิงวอนฉีจืออวี้แล้ว แต่นางกลับไม่แม้แต่จะเอ่ยสั่งหยุดสักคำ
พี่เลี้ยงของจวนอ๋องรุ่ยตบทีหนึ่งก็เท่ากับตบหน้าฮูหยินเว่ยทีหนึ่งหรือ?
นั่นมันชัดเจนว่ากำลังตบหน้านางต่างหาก!
"ลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง?" ฉีจืออวี้เลิกคิ้วด้วยความฉงน มองไปทางท่านผู้เฒ่าเว่ย
"เป็นเช่นไร? ท่านผู้เฒ่า ลูกสะใภ้ของท่านทำการก้าวร้าวต่อผู้ใหญ่ นางจะบริสุทธิ์ได้อย่างไร?"
ริมฝีปากท่านผู้เฒ่าเว่ยสั่นระริก แต่ยังกัดฟันกล่าวว่า "ไม่บริสุทธิ์!"
"นี่คือสิ่งที่หล่อนควรได้รับ"
ฉีจืออวี้ยกมุมปากขึ้นด้วยความพอใจ ก้มหน้าลงมองฉีผิงเล่อ "ได้ยินแล้วหรือไม่?"
"ท่านผู้เฒ่ายังเห็นว่าลูกสะใภ้ของท่านควรถูกตบ"
ฉีผิงเล่อราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ รู้สึกเพียงแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวดั่งถูกไฟเผา
ท่านผู้เฒ่าเว่ยแก่จนเซ่อซ่าไปแล้วหรือ?
นางกำลังช่วยแก้สถานการณ์ให้ฮูหยินเว่ย แต่นี่ท่านผู้เฒ่าเว่ยกลับแทงข้างหลังนาง?
บ้าไปแล้วหรือไร?
"พอแล้ว" ฉีจืออวี้เอ่ยสั่ง "หยุดได้แล้ว"
พี่เลี้ยงจึงวางมือ กลับไปยืนอยู่เบื้องหลังฉีจืออวี้อย่างนอบน้อม
ฉีจืออวี้เอ่ยเสียงเรียบ "อย่างไรเสียข้าก็ต้องไว้หน้าท่านผู้เฒ่าเว่ยสักหน่อย"
"ขอบพระทัยองค์หญิง" ท่านผู้เฒ่าเว่ยกล่าวขอบคุณทั้งที่กลั้นโทสะ