ฉีจิ้งหงโกรธจนสีหน้าเปลี่ยนเป็นอย่างมาก
นางเทียนออกมาได้อย่างไร?
วันนี้หากไม่พบนางเทียน เขาเกือบลืมบุคคลผู้นี้ไปแล้ว
อีกอย่าง เขาก็เพียงบังเอิญพบนางเทียนสองสามครั้ง
ทุกครั้งที่พบ นางเทียนก็จะเอาใจและประจบประแจงเขาสารพัด
นางเทียน ในสายตาของเขา ไม่มีค่าแม้แต่น้อย
แต่...ถึงกระนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่านางเทียนคือมารดาที่ให้กำเนิดถังจิ้งโหรว และเป็นแม่ยายของเว่ยเฉิงเจียง!
ส่วนเว่ยเฉิงเจียงคือลูกพี่ลูกน้องฝ่ายบิดาของราชบิดาเขา!
ฉีจิ้งหงเจ็บปวดและเสียใจนัก ปิดเปลือกตาลง
"เจ้าทำอะไร! อย่ามารังแกผู้คน!" นางเทียนไม่สนใจผู้ที่บิดาจวนโหวจิ้งเหวินส่งมาคว้าตัวนางอีกต่อไป
นางมาถึงจวนเว่ยหยวนโหวแล้ว นางก็ปลอดภัยแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ฉีจิ้งหงยังอยู่ที่นี่
นางจะต้องกลัวอะไรอีก?
นางตวาดเสียงแข็ง:"ฉีจิ้งซี ฉีจืออวี้... ธรรมเนียมของพวกเจ้าไปไหนหมด?"
ฉีจิ้งซีมองนางราวกับมองคนโง่ แม้สาวน้อยเขาจะบอกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไว้บ้าง แต่พอเห็นกับตาจริง ๆ เขาก็ยังรับไม่ได้
พวกนี้มันโง่เขลาได้ถึงเพียงนี้เชียว?
แววตาเยาะเย้ยของฉีจืออวี้เต็มเปี่ยม วิถีสวรรค์แห่งแดนนี้ช่างผิดปกติจริง ๆ
วิถีสวรรค์กลับโปรดปรานพวกโง่เขลาเหล่านี้
บิดานางผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่เช่นนี้ คงจะไปขุดสุสานบรรพบุรุษของวิถีสวรรค์มาแล้วกระมัง?
ถึงได้ถูกกระทำย่ำยีได้ถึงเพียงนี้
ฉีจืออวี้หัวเราะเบา ๆ:"นางเทียน เจ้าเป็นผู้ต้องโทษ กล้าดีอย่างไรถึงได้ชี้แนะสั่งสอนผู้คนอยู่ที่นี่?"
"ลูกข้าเป็นพระชายาท่านโหวเว่ยหยวน!" นางเทียนค้อนข้างหนึ่งอย่างสะใจ ท่าทางยโสโอหังยิ่งนัก