ในใจของเว่ยอี้เฟิงนั้นอัดอั้นยิ่งนัก
ไม่ต้องคิดเขาก็รู้ว่าเรื่องตรงหน้านี้จะต้องเป็นแผนการของฉีจืออวี้อย่างแน่นอน
แต่ประเด็นสำคัญคือ...เขาไม่มีหลักฐาน!
“เจ้าน่ะ ควรเรียนรู้จากพระสนมเต๋อเฟยบ้างนะ” ฉีจืออวี้แค่นเสียงอย่างดูแคลน
“ตอนที่นางเถียนทำผิด พระนางยังไม่พาลใส่ถังจิ้งโหรวเลย!”
เว่ยอี้เฟิงจ้องฉีจืออวี้อย่างดุดัน ร่างทั้งร่างเกร็งแน่นราวกับกระบี่ที่ชักออกจากฝัก
หากมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิด เขาก็อยากฟันฉีจืออวี้ให้ตายด้วยกระบี่เสียจริง
“นางเทียน เจ้าอย่าก่อเรื่องให้บุตรสาวของเจ้าอีกเลย” ฉีจืออวี้มองนางเถียนแล้วถอนหายใจ
“เจ้าวิ่งพรวดพราดออกมาเช่นนี้ อยากให้นางตายหรืออย่างไร?”
“หรือว่าเจ้าคิดจะให้บุตรสาวช่วยพาเจ้าออกมา แล้วรับเจ้าไปปรนนิบัติอยู่ข้างกาย?”
แน่นอนว่านางเถียนย่อมไม่ยอมรับ “ข้าแค่คิดถึงลูก อยากมาดูว่านางสบายดีหรือไม่”
“นางเป็นพระชายาท่านโหว ส่วนข้าเป็นเพียงคนบาป”
นางเถียนก้มหน้า พึมพำเสียงเบา “ขอเพียงพระชายาท่านโหวสบายดีก็พอแล้ว...ข้าแค่ แค่มาดูสักครั้ง...”
ฉีจืออวี้หัวเราะเบาๆ “นางเทียน ต่อไปอย่าพูดส่งเดช”
“ที่นี่ไม่มีพระชายาท่านโหวอะไรทั้งนั้น”
นางเถียนเงยหน้าขึ้นทันควัน มองฉีจืออวี้อย่างไม่อยากเชื่อ
นางหมายความว่าอย่างไร?
“ตอนนี้เว่ยเฉิงเจียงเป็นเพียงสามัญชน ไม่ใช่ท่านโหวอะไรทั้งนั้น” ฉีจืออวี้กล่าวให้ชัดเจน
นางเถียนเห็นฉีจืออวี้มีสีหน้าจริงจัง ไม่มีทีท่าล้อเล่นแม้แต่น้อย สายตาของนางจึงรีบตวัดไปตรึงอยู่บนใบหน้าของเว่ยอี้เฟิง
รีบโต้แย้งสิ!
รีบโต้แย้งคำพูดของฉีจืออวี้สิ!
น่าเสียดายที่นางเถียนต้องผิดหวัง
เว่ยอี้เฟิงทำเพียงเงียบงัน ไม่ได้เอ่ยแม้แต่คำเดียว