ฉีจืออวี้จากไป ฉีจิ้งซีถือของกินเดินกลับมา
"พระเชษฐา ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก เหตุใดท่านยัง..."
ฉีจิ้งซีตัดบทคำสอนของฉีจิ้งหงอย่างหงุดหงิด "ต่อให้จะผูกคอตายก็ยังต้องได้หายใจสักอึดใจ อย่างไรเล่า? ข้าออกไปพูดจาเพียงไม่กี่ประโยค กรมมหาดไทยจะพังทลายแล้วหรือ?"
"หากไร้ซึ่งข้า ราชกิจทั้งหลายในกรมมหาดไทยก็ทำไม่สำเร็จหรือ?"
"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าตนสำคัญถึงเพียงนี้"
ฉีจิ้งหงหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ รู้สึกเก้อเขินอย่างยิ่ง "พระเชษฐา ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น"
"ข้าเพียงคิดว่า บัดนี้ท่านดำรงตำแหน่งอยู่ในกรมมหาดไทย ก็ควร..."
"พอแล้วพอ ข้ายังต้องให้เจ้าสอนอีกหรือ?" ฉีจิ้งซีหงุดหงิดจนต้องขัดฉีจิ้งหงขึ้นอีกครั้ง
เขาก้าวเข้าไปเรียกเพื่อนร่วมงาน "มานี่ๆ น้องสาวข้าให้ข้านำมาแบ่งปันให้ทุกท่าน"
"ต่างมารับกันเถิด"
มหาเสนาบดีฝ่ายพิธีการเป็นคนของอ๋องอู๋ ใต้เท้าทั้งหลายจึงเข้าข้างอ๋องอู๋ด้วยเช่นกัน
ฉีจิ้งซีแม้จะเอ่ยปากเรียกแล้ว ก็ยังไม่มีผู้ใดเข้ามารับ
ฉีจิ้งซีถูกเมินเย็นชาเช่นนี้ ก็ส่งเสียงหึในลำคอ นั่งลงกินเองอย่างโกรธเคือง
ฉีจิ้งหงเห็นเหตุการณ์ทั้งปวง ในใจก็เยาะเย้ยเย็นชาไม่หยุด
ต่อให้อ๋องรุ่ยจัดให้ฉีจิ้งซีเข้ากรมมหาดไทยแล้วก็ช่างไร้ประโยชน์
คนส่วนใหญ่ในนี้ล้วนจงรักภักดีต่อบิดาของเขา เหล่าที่เหลือซึ่งตำแหน่งมิสูงส่ง ก็ไม่กล้าขัดใจผู้บังคับบัญชา
เขาอยู่ที่นี่ พอเหมาะที่จะกดฉีจิ้งซีลง ให้ฮ่องเต้ปู่ได้เห็นความสามารถของเขา