มหาดเล็กนครหลวงขมวดคิ้วมุ่น
ปั๋วจิ้งเหวินใจเต้นรัว ถามด้วยความโกรธว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้น เจ้าจงเล่ามาตามความจริง!”
“เป็น... เป็นคนขององค์หญิงเฉินอานเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดตะกุกตะกัก
“องค์หญิงเฉินอานเป็นอันใด?” ภริยาโหวจิ้งเหวินรีบถามต่อ
“คนขององค์หญิงข่มขู่หม่อมฉัน หากไม่เอาพิษใส่ในยาของท่านโหว ก็จะเอาชีวิตคนในครอบครัวของหม่อมฉัน!” สาวใช้พูดทั้งหน้าซีด
“หม่อมฉันถูกบังคับเจ้าค่ะ!”
“สัตว์เดรัจฉาน!” ปั๋วจิ้งเหวินถลึงตาแทบปริ กล่าวสาปแช่งเสียงดัง
“ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าจะเชิญหมอหลวงมาให้ข้า ก็เพื่อปิดหูปิดตาใครๆ หมายจะให้คิดว่าเจ้าห่วงใย หาหมอรักษาให้ข้า แล้วจะได้ไม่สงสัยว่าเจ้าวางยาพิษข้า”
“พูดพล่ามอะไร!” พระชายาอ๋องรุ่ยยืนหยัดอยู่ข้างบุตรสาวอย่างมั่นคง “อวี้เอ๋อร์ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเด็ดขาด!”
“พระชายา ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้า พยานหลักฐานก็ครบครัน พระองค์ยังจะคิดปกป้ององค์หญิงอีกหรือเพคะ?” ภริยาโหวจิ้งเหวินคร่ำครวญ
“องค์หญิงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์ ส่วนท่านโหวก็เป็นบิดาแท้ๆ ของพระองค์เพคะ!”
“พระชายา พระองค์จะเพื่อบุตรสาว แล้วละทิ้งสังเวยบิดาผู้ให้กำเนิดของตนเองหรือเพคะ?”
ภริยาโหวจิ้งเหวินร่ำไห้สุดซึ้ง “พระชายา บิดาของพระองค์มีใจให้พระองค์อย่างแท้จริง พระองค์จะทรยศท่านได้อย่างไรเพคะ?”
พระชายาอ๋องรุ่ยโกรธแทบระเบิด
บิดานางปฏิบัติต่อนางอย่างไร ตัวนางเองจะไม่รู้หรือ?
มีใจให้อย่างแท้จริง?
ปล่อยให้แม่เลี้ยงคนนั้นข่มเหงนาง หากนางไม่รู้จักอดทน คงตายไปหลายหนแล้ว
เขามีเยื่อใยความเป็นพ่อลูกต่อนางเมื่อใดกัน?
บัดนี้ แม่เลี้ยงผู้ไร้ยางอายผู้นี้กลับกล้าพูดถึงความรู้สึกพ่อลูกงั้นหรือ?