โหวจิ้งเหวินตื่นเต้นจนพูดซ้ำ ๆ ว่า “ใช่ ใช่ หมอหลวง หมอหลวงต้องมีทางแน่นอน”
หมอตามร้านยาต่าง ๆ ต่อให้ชื่อเสียงโด่งดังเพียงใด ก็ล้วนเป็นของปลอม
หากจะว่าเรื่องวิทยาการแพทย์สูงส่งแล้ว ก็ต้องเป็นหมอหลวงในวัง
ไม่นาน หมอหลวงก็มาถึง ยังเป็นหมอหลวงถึงสามคน
โหวจิ้งเหวินรู้จักหมอหลวงสามคนนี้เป็นอย่างดี หมอหลวงที่ฝีมือติดสามอันดับแรกในวัง
โหวจิ้งเหวินตื่นเต้นจนหันไปมองฉีจืออวี้
ปากของหญิงสาวจะแข็งกร้าวเพียงใด หัวใจก็ยังอ่อนโยน ดูสิ ยาพิษของเขาที่หมอข้างนอกไม่มีทางรักษา นางก็รีบเชิญหมอหลวงที่ดีที่สุดมาให้เขาทันที
พลัดพรากจากบ้านมาหลายปีเช่นนี้ จะไม่โหยหาความอบอุ่นในครอบครัวได้อย่างไร?
ต่อไป หากฉีจืออวี้รู้จักกาลเทศะ เขาก็จะให้ความสนใจนางมากขึ้น ปล่อยให้นางมีโอกาสกลับมาหาเขาที่บ้าน ให้ได้สัมผัสกับความอบอุ่นจากญาติมิตรที่เขามอบให้
ฉีจืออวี้ย่อมเห็นสีหน้าของโหวจิ้งเหวิน ความคิดของเขาฉายชัดอยู่บนใบหน้า
แววตาเยาะหยันวาบผ่านในดวงตาของฉีจืออวี้ แล้วนางก็เอ่ยกับหมอหลวงว่า “รบกวนสามท่านแล้ว”
“องค์หญิงกล่าวหนักไปแล้ว” หมอหลวงสามคนรีบคารวะ แล้วเข้าไปตรวจอาการให้โหวจิ้งเหวินอย่างจริงจัง
ทั้งสามคนตรวจดูโหวจิ้งเหวินแล้วตรวจอีก ใบหน้าเคร่งเครียดทีละคน
ท่าทางของพวกเขาทำให้หัวใจของโหวจิ้งเหวินกระตุกขึ้นมาที่ลำคอ
เขามองคนนี้ที คนนั้นที หัวใจเต้นราวกับกลอง ดั่งนักโทษประทุษร้ายที่รอคอยคำพิพากษาอย่างกระวนกระวาย
ในที่สุด หมอหลวงก็ประสานมือให้ฉีจืออวี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย กล่าวว่า “องค์หญิง กระหม่อมมีความรู้ทางการแพทย์ไม่เพียงพอจริง ๆ”