สาวใช้ขององค์หญิงใหญ่รีบวิ่งออกไปแจ้งเจ้าหน้าที่ และบางส่วนก็เข้าไปส่งข่าวในวัง
พวกเขาไม่มีความสามารถพอจะเข้ามาจับกุมองค์หญิงเฉินอาน
ไม่เห็นหรือว่าทหารองครักษ์เหล่านั้นถูกสังหารสิ้นชีพในครั้งเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมองไม่ทันแม้แต่ท่าทางขององค์หญิงเฉินอานด้วยซ้ำ
พวกเขาทำไม่ได้ ก็ต้องเชิญผู้มีฝีมือมาสิ!
บรรดาสตรีผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ต่างตกใจกลัวจนแทบบ้า
ฉีจืออวี้ช่างไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองจริง ๆ!
แม้แต่องค์หญิงใหญ่ยังกล้าทำร้าย นางจะทำอะไรกันแน่?
ฉีจืออวี้ไม่แยแสความคิดของพวกเขา ดึงมารดาของตนให้นั่งลง
จะดื่มชาก็ดื่มชา จะกินขนมก็กินขนม
ผู้คนทั้งหมดมองฉีจืออวี้ที่นั่งกินดื่มอย่างสุขสำราญท่ามกลางศพทหารองครักษ์เกลื่อนพื้น พวกเขายิ่งหวาดกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น
ไม่ว่าจะเป็นศพบนพื้น หรือกลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่ในห้อง ล้วนทำให้พวกเขาอยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกล
แต่... พวกเขามีลางสังหรณ์อยู่ในใจ
ฉีจืออวี้จะไม่ยอมให้พวกเขาออกไป
พวกเขาไม่กล้าเสี่ยง
กลัวว่าจะเสียชีวิต
ฉีจืออวี้ นางเป็นคนที่พูดจะฆ่าก็ฆ่าจริง ๆ!
"องค์หญิง!" บาจั๋วพุ่งตัวเข้ามาจากด้านนอก
เห็นได้ชัดว่า เมื่อได้รับข่าวก็รีบร้อนมาทันที
หน้าผากและขมับเต็มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและวุ่นวาย
"บาจั๋ว..." องค์หญิงใหญ่เมื่อเห็นสามีของตน ก็ร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
บาจั๋วแม้จะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่เมื่อเห็นศพมากมายนอนเกลื่อนพื้นด้วยตาตนเอง ก็ยังตกใจ
บาจั๋วกลืนน้ำลายอย่างเคร่งเครียด พยายามหลบหลีกศพเหล่านั้น รีบก้าวไปถึงด้านข้างองค์หญิงใหญ่