เหล่าองครักษ์ของจวนองค์หญิงใหญ่พุ่งตัวเข้ามาทันที
บรรดาคุณหญิงคุณหนูที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างเงยหน้าขึ้น จ้องมองฉีจืออวี้ รอชมความสนุก
ที่แท้ฉีจืออวี้กลับมาแล้วก็อหังการดื้อรั้นเสียยิ่งนัก
ทำให้บิดาและพี่ชายของพวกนางต้องระทมทุกข์อยู่บ้าน
แต่แรกอ๋องอู๋ดำรงตำแหน่งรัชทายาทอย่างสง่างามดีอยู่แล้ว ฉีจืออวี้จะโดดออกมาวุ่นวายไปใย
หากไม่เพราะนาง เว่ยหยวนโหวจะประสบเคราะห์กรรมหรือ
เว่ยหยวนโหวไม่ประสบเคราะห์กรรม อ๋องอู๋จะถูกโยงใยจนต้องถูกถอดจากตำแหน่งรัชทายาทหรือ
ฉีจืออวี้คือตัวป่วน หาความสงบมิได้!
ต้องมีคนสั่งสอนนางสักคน!
เหล่าสตรีสูงศักดิ์เหล่านี้สำรวมมากว่าบุตรีของตนนัก สีหน้าไม่เปิดเผยเด่นชัดนัก แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความยินดีในเคราะห์กรรมของผู้อื่นมิได้ลดน้อยลงเลย
พระชายาอ๋องรุ่ยเห็นองครักษ์จะเข้ามาจับบุตรสาวของนาง โกรธจนพุ่งตัวไปข้างหน้า
แต่เพียงนางเพิ่งยกเท้า ยังไม่ทันที่ฝีเท้านั้นจะแตะพื้น เหตุการณ์ก็พลิกผันกะทันหัน
องครักษ์เพิ่งพุ่งถึงหน้าฉีจืออวี้ ฉีจืออวี้ก็ขยับ
ผู้คนทั้งหลายรู้สึกเพียงดวงตาพร่ามัว ยังไม่ทันได้เห็นท่าทีของฉีจืออวี้ชัดเจน ความชื้นอุ่นสายหนึ่งก็กระเซ็นใส่ใบหน้าและกายของพวกเขา
พวกเขาต่างหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดโดยสัญชาตญาณ กลับต้องตะลึงงันกับสีแดงสดที่ติดอยู่บนผ้า
เมื่อคิดขึ้นได้ว่านี่คือเลือด เสียงกรีดร้องก็หลุดจากลำคอจนควบคุมไว้ไม่อยู่
เสียงกรีดร้องที่ดังต่อเนื่องกัน ทำให้องค์หญิงใหญ่สะดุ้งตัวสั่น
นางจ้องมองฉีจืออวี้ผู้ถืออาวุธอยู่กลางลานด้วยแววตาตะลึงงัน