พระชายาอ๋องรุ่ยโกรธจนแทบจะบิดผ้าเช็ดหน้าในมือให้ขาดเป็นริ้ว ๆ
“องค์หญิงใหญ่ ท่านลืมไปแล้วหรือ ตอนนั้นอ๋องรุ่ยดูแลท่านอย่างไร?” พระชายาอ๋องรุ่ยทนไม่ไหวจริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวกับลูกสาวของตนเอง นางจึงไม่แยแสต่อมารยาทในราชสำนัก แล้วโต้กลับตรง ๆ ทันที
“อ๋องรุ่ยดูแลข้า ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำอยู่แล้วหรือ? ข้าเป็นป้าของเขา!” องค์หญิงใหญ่เย่อหยิ่งยิ่งนัก
“อ๋องรุ่ยเป็นรุ่นน้องของข้า ต้องเคารพและให้เกียรติข้า”
“เฉินอานเป็นรุ่นหลานของรุ่นน้องข้า ต้องเรียกข้าว่าอาม่า นางกล้าดียังไงมาตบหน้าข้า!”
องค์หญิงใหญ่ยิ่งพูดยิ่งโมโห ใบหน้าเฉกเช่นอสุรกายบิดเบี้ยว:“ข้าไม่ได้ฉีกร่างนางเป็นชิ้น ๆ ก็ถือว่ามีเมตตาที่สุดแล้ว!”
จักรพรรดิคังอู่แววตาเริ่มเยือกเย็นลง
พระองค์ทรงรักใคร่และเอ็นดูน้องสาวคนเล็กผู้นี้มาโดยตลอด
ใคร ๆ ก็รู้ดีว่าอ๋องรุ่ยคือองค์ชายใหญ่ และเป็นลูกที่พระองค์ทรงให้ความสำคัญมากที่สุด
น้องสาวคนเล็กที่พระองค์ทรงปกป้องด้วยหัวใจ กลับคิดจะฆ่าหลานสาวของลูกชายตนเองโดยไม่ลังเลใจเลย
ดี!
ดีมาก!
ดูเหมือนว่าพระองค์จะให้เกียรตินางมากเกินไปแล้ว!
จักรพรรดิคังอู่กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของฉีจืออวี้ดังขึ้น
“อาม่า?” ฉีจืออวี้จ้องมององค์หญิงใหญ่ด้วยสายตาเย็นชา
“ในราชวัง ไม่ต้องพูดถึงองค์หญิงเลย แม้แต่องค์ชายที่ตายไป ก็ยังมีน้อยหรือ?”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็อดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้ แล้วก้มหน้าลงต่ำ ๆ
เกรงว่าจะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย