องค์หญิงใหญ่สะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดใจ "ช่างเถิด ทุกอย่างเป็นไปตามชะตากรรม"
"เป็นเพราะข้าวางใจผิดคน"
"พอแล้ว ท่านอา อย่าไปพูดกับพวกเขามากเลย" ฉีหรงเหยากล่าวปลอบ
"ท่านอาจิ๋วใจตรงเกินไป มองไม่เห็นกลอุบายของพวกเขา ถูกหลอกลวงก็เป็นเรื่องธรรมดา"
"ต่อไป ท่านอาจะต้องไปอยู่ที่หลวงสุสาน ใช้ชีวิตอย่างแร้นแค้น"
"หลานไม่มีสิ่งใดล้ำค่าอื่น จะให้ได้ก็เพียงของกระจุกกระจิกบางอย่างแก่ท่านอา"
"หวังเพียงให้ท่านอาจะได้อยู่สบายขึ้นบ้าง"
พอลำดับคำพูดของฉีหรงเหยาจบ สาวใช้ข้างกายก็รีบยื่นห่อผ้ามาให้ทันที
องค์หญิงใหญ่คลายกังวลลงบ้าง อนาคตที่มืดมนไร้แสงตรงหน้า ราวกับมีแสงสว่างวาบผ่านเข้ามา ทำให้เห็นความหวังเล็ก ๆ
องค์หญิงใหญ่ยื่นมือไปรับ แต่ห่อผ้านั้นยังไม่ทันถึงมือ ก็ถูกแย่งไปเสียกลางคัน!
ฉีหรงเหยากับองค์หญิงใหญ่หันไปมอง พลันโกรธจนหน้าแดง!
ฉีจืออวี้!
นางเป็นอะไรไป?
"ฉีจืออวี้ เจ้าทำอะไร?" ฉีหรงเหยาตะคอกเสียงดัง
"เจ้า...อ้า!"
ฉีหรงเหยาจับแก้มตนเอง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ "เจ้าตีข้า!"
"คนไร้มารยาท" ฉีจืออวี้หัวเราะเย็น "บิดาเจ้าอ๋องอู๋ไม่เคยสั่งสอนเจ้าเรื่องอาวุโสต่ำสูงเลยหรือ?"
"ว่าตามอายุ ข้าคือพี่สาวของเจ้า ว่าตามฐานะ ข้าคือองค์หญิง"
"เจ้ากล้าเอ่ยนามข้าตรง ๆ หรือ?"
ฉีหรงเหยาไม่ยอมจำนน จ้องฉีจืออวี้ด้วยสายตาโหดเหี้ยม ราวกับอยากจะฉีกร่างนางให้เป็นชิ้น ๆ!
เพี๊ยะ!
ฉีจืออวี้หันหลังตบอีกหนึ่งฉาด!
"เจ้า..." ฉีหรงเหยาจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ฉีจืออวี้ไม่เปิดโอกาสให้เลย ตบไปอีกหลายฉาด ๆ ๆ จนสุดท้าย ฉีหรงเหยาถูกตบจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง