ในโลกนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดอย่างหนึ่งก็คือความเงียบงันฉับพลัน!
เมื่อฉีจืออวี้พูดจบ ฝูงชนที่แน่นขนัดก็เงียบกริบลงทันที
สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ฉีหรงเหยา
ส่วนฉีหรงเหยาก็ยืนแข็งทื่อ สมองว่างเปล่า
นางรู้สึกว่าตนเองควรจะพูดอะไรสักอย่าง หรือทำอะไรสักอย่าง
แต่... นางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร พูดอย่างไร
ลางสังหรณ์คลุมเครือบอกนางว่า ในยามนี้ หากนางพูดผิดแม้แต่คำเดียว
ตระกูลของนางจะต้องพบกับความวิบัติอย่างแน่นอน!
ฉีหรงเหยาใจร้อนจนน้ำตาไหล มือไม้สั่นระริก ไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี
ฉีจืออวี้ยื่นมือไปจับมือที่เย็นเฉียบของฉีหรงเหยา
แล้วนางก็วางห่อผ้าใบนั้นลงบนมือของฉีหรงเหยา
ทองคำหนึ่งห่อนั้น มีน้ำหนักไม่เบาเลย
ฉีหรงเหยาที่จิตใจลอยล่อง มือก็พลันหนักอึ้ง รับไว้ไม่ไหว
เสียงดัง "ตุบ" ห่อผ้าหลุดจากมือร่วงลงพื้น
ทองคำข้างในกลิ้งกระจายออกมา
เป็นทองแท่งเต็มห่อ!
สีเหลืองอร่ามเป็นประกายแยงตาผู้คนรอบข้างราวกับมีดบาด
คนที่ต้องไปที่หลวงสุสานเพื่อกลับเนื้อกลับตัวสารภาพบาป แต่อ๋องอู๋กลับให้ทองคำติดตัวไปมากมายขนาดนี้?
แล้วประชาชนที่ตายเพราะเขื่อนแตกน้ำท่วมเล่า?
อ๋องอู๋เคยคิดถึงพวกเขาที่ตายอย่างโหดร้ายบ้างหรือไม่?
ผู้คนจ้องเขม็งไปที่ฉีหรงเหยา นี่คือลูกสาวของอ๋องอู๋งั้นหรือ?
ใส่ทองห้อยเงิน รวยล้นเหลือ!
สมแล้วที่เป็นลูกสาวของอดีตองค์รัชทายาท สมกับที่ไม่ธรรมดาจริงๆ!
เป็นสิ่งที่ไพร่ต่ำอย่างพวกเขาไม่มีวันเทียบได้!