บางคนรู้สึกเสียดาย อ๋องรุ่ยได้บุตรีเช่นนี้ ต่อไปพวกเขาจะสู้ได้อย่างไร?
บางคนแค้นเคือง ฉีจืออวี้เพิ่งวัยเยาว์ กลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ สตรีผู้นี้ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!
ไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องขององค์หญิงใหญ่และตระกูลเจิ้ง ได้ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ในหมู่ตระกูลขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวง
สองสามวันมานี้ ในเมืองหลวงจะว่าเป็นพายุฝนกระหน่ำ ทุกผู้คนระแวงภัยก็ไม่เกินเลยแม้แต่น้อย!
แม้แต่องค์หญิงใหญ่ยังถูกเนรเทศไปเฝ้าหลวงสุสาน ตระกูลบาจั๋วจะเหลือดีได้อย่างไร?
ถูกจับกุมทั้งหมด รอวันประหาร
วันที่บาจั๋วและครอบครัวถูกคุมตัวไปยังลานประหาร ก็เป็นวันที่องค์หญิงใหญ่ถูกส่งตัวไปยังหลวงสุสานพอดี
สองขบวนพบกันบนถนนในเมืองหลวง
"แม่...แม่..." บุตรชายขององค์หญิงใหญ่เห็นมารดาตนในคอกนักโทษ ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต
นี่คือความหวังสุดท้ายที่จะมีชีวิตของเขา
เขายังไม่อยากตาย!
แม้จะต้องไปเฝ้าหลวงสุสาน ชีวิตจะลำเค็ญ แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่
องค์หญิงใหญ่ได้ยินเสียง เคลื่อนกายปีนออกจากรถม้าเรียบง่ายที่นั่งมา
นางรีบวิ่งไปหาบุตร ร้องเรียกเสียงหลง: "ลูกรัก...ลูกของแม่..."
"แม่ แม่...ช่วยลูกด้วย ลูกไม่อยากตาย!" บุตรชายยื่นมือออกจากช่องของคอกนักโทษ กระชากแขนองค์หญิงใหญ่ไว้แน่น
นี่คือฟางเส้นสุดท้ายของเขา เขาออกแรงสุดชีวิต
นิ้วมือจมลึกลงไปในเนื้อแขนขององค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่เจ็บจนต้องดิ้นรน: "เจ้าปล่อยมือ ข้าเจ็บ!"
เขาหาได้ฟังไม่ ยังคงเร่งเร้าอย่างร้อนรน: "แม่ ไปทูลฝ่าบาท ปล่อยลูกเถิด!"