เงียบกริบ!
ผู้คนหลายร้อยหน้าประตูจวนเว่ยหยวนโหว เงียบจนได้ยินแม้เพียงลมหายใจ
เลือดหนืดค่อย ๆ ไหลรินลงตามบันได ทีละหยด ๆ
เสียงติ๊กต็อก ๆ ไม่รู้ว่าดังก้องอยู่ในหูหรือในใจของทุกคน
พวกเขาไม่ใช่คนไม่เคยเห็นคนตาย
ถึงขั้นไปยืนดูการประหารที่ลานตัดหัวมาแล้ว
เพียงแต่... พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ทหารองครักษ์ของจวนเว่ยหยวนโหว จะถูกฆ่าตายที่หน้าประตูจวนเว่ยหยวนโหว
ถูกสังหารอย่างง่ายดายและเด็ดขาดเช่นนี้
นี่... นี่มันไม่ใช่การฉีกหน้ากากของจวนเว่ยหยวนโหวลงมา แล้วเอาไปถูกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ารึ?
ชั่วขณะนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าจะเห็นใจจวนเว่ยหยวนโหวดี หรือเห็นใจจวนอ๋องรุ่ยดี
ก็... ค่อนข้างจะขัดแย้งในใจนัก
"จวนอ๋องรุ่ยองอาจเหลือเกิน!" เสียงตำหนิอันทรงพลัง แม้จะแหบพร่าไปตามวัย แต่ยังมีอำนาจบารมีเต็มเปี่ยม
"ท่านผู้เฒ่า!" ผู้คนในจวนเว่ยหยวนโหวรีบแสดงความเคารพ
เสาหลักของพวกเขามาถึงเสียที
ท่านผู้เฒ่าเว่ยเดินออกมาท่ามกลางหมู่สาวใช้และแม่นางกำนัลที่ห้อมล้อม
แม้นางจะผมหงอกขาวโพลน แต่อำนาจบารมียังไม่ลดลงไปจากเมื่อก่อน ยังคงเป็นผู้มีความเด็ดขาดเพียงผู้เดียวในจวนเว่ยหยวนโหว!
ท่านผู้เถ่าเว่ยจ้องมองฉีจืออวี้: "คุณหนูหน้าตาแปลกตา นี่คือคุณหนูที่จวนอ๋องรุ่ยเพิ่งตามกลับมาได้หรือ?"
"ใช่แล้ว" ฉีจืออวี้ผงกศีรษะรับ
ท่านผู้เฒ่าเว่ยหัวเราะ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา: "ไม่ขาดสมกับที่เป็นคุณหนูจวนอ๋องรุ่ย องอาจผึ่งผาย ถึงกับมาฆ่าคนในจวนข้าที่หน้าประตูจวนเว่ยหยวนโหวเลยทีเดียว"
ทุกคนได้ยินออกว่า ท่านผู้เฒ่าเว่ยโกรธจัดเพียงใด