ฉีจิ้งเฉินขมวดคิ้ว นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "เรือนเรา... โดนปีศาจเข้าสิงกันหมดแล้วหรือไร?"
ท่านพ่อก็ผิดปกติ
เขาถูกม่านบังตาด้วยหรือไม่?
"แต่..." สติปัญญาของฉีจิ้งเฉินบอกเขาว่า สิ่งที่น้องสาวพูดนั้นถูกต้อง
ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งในใจคอยเตือนเขาอยู่ไม่ขาด
เขามิได้ถูกม่านบังตา เจิ้งหมิงเซวียนช่างงดงามยิ่งนัก นางคือคนที่ลิขิตมาเพื่อเขา เป็นที่รักยิ่งของเขา
"ไม่เป็นไร" ฉีจืออวี้เข้าใจ
โลกนี้ไร้ซึ่งผู้ฝึกบำเพ็ญ พี่ชายของนางย่อมไม่อาจต้านทานวิถีสวรรค์ได้
ต้านทานไม่ได้ ก็จัดการที่ต้นตอให้สิ้นซากก็สิ้นเรื่อง
"เมื่อยังมิได้สู่ขอ เราค่อยหยั่งเชิงดูก่อน" ฉีจืออวี้ยิ้มน้อยๆ เอ่ยขึ้น
"หากเป็นเพียงความเข้าใจผิด ย่อมดีที่สุด หากมีสิ่งใดไม่เหมาะสม รู้ให้กระจ่างก่อนสู่ขอย่อมดีต่อทุกฝ่าย"
ฉีจิ้งเฉินค่อยๆ ผงกศีรษะ เห็นด้วยกับคำพูดของน้องสาว
เขายึดมั่นว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิด
เรื่องนี้ ฉีจืออวี้จดจำไว้ในใจ ยามโดยสารรถม้าไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนองค์หญิงใหญ่ นางจึงเอ่ยถามขึ้นว่า
"ท่านแม่ พี่รองมีสตรีที่หมายปองแล้วหรือไม่เพคะ?"
พระชายาอ๋องรุ่ยสั่นศีรษะ "ยังไม่มี"
"ชื่อเสียงของพี่รองเจ้าไม่สู้ดีนัก ยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้"
ฉีจืออวี้จึงค่อยวางใจ ดีแล้ว ดีแล้ว อย่างน้อยพี่รองก็ยังมิได้ถูกความรักครอบงำ
ตอนนี้คงต้องจัดการเพียงพี่ใหญ่เท่านั้น
"เหตุใดอวี้เอ๋อร์ถึงนึกถามเรื่องนี้เล่า?" พระชายาอ๋องรุ่ยรู้สึกอยากรู้
"เพราะหม่อมฉันเห็นพี่ใหญ่ใส่ใจเจิ้งหมิงเซวียนมากเพคะ" ฉีจืออวี้เอ่ยปัดๆ
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าพระชายาอ๋องรุ่ยก็ไม่สู้ดีนัก "ก่อนหน้านี้ยังคิดว่านางเป็นคนดี บัดนี้ดูไปก็เป็นคนไร้ซึ่งการรู้จักกาลเทศะ"