“ฉีจืออวี้!” พระสนมเต๋อเฟยตบโต๊ะผุดลุกขึ้น สายตาแดงก่ำจ้องไปที่ฉีจืออวี้
“เจ้ากล้าดีแค่ไหน ถึงได้ทำอะไรตามอำเภอใจถึงเพียงนี้ กล้าฆ่าคนใช้ในวัง casually!”
“ในสายตาของเจ้ายังมีฝ่าบาทอยู่หรือไม่?”
ฉีจืออวี้เผชิญหน้ากับพระสนมเต๋อเฟยที่เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้น เพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วเดินไปนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ที่มุมหนึ่ง
ดูท่าเรื่องนี้คงจะพูดกันอีกนาน หล่อนไม่ได้มีนิสัยชอบยืนตลอดเวลาหรอกนะ
ท่านผู้เฒ่าเว่ยโกรธจนหายใจหอบถี่ ไอ้คนที่ไม่มีมารยาทผู้นี้ยังกล้านั่งลงได้อีกหรือ?
“องค์หญิงเฉินอาน พระสนมเต๋อเฟยยังมิได้พระราชทานที่นั่ง เจ้ากล้าลงนั่งได้อย่างไร มารยาทของเจ้าไปไหนหมด?” ท่านผู้เฒ่าเว่ยวางท่าผู้ใหญ่สั่งสอน
ฉีจืออวี้หัวเราะเยาะออกมา
พอหล่อนหัวเราะ เว่ยอี้เฟิงก็สีหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แม้แต่เว่ยเฉิงเจียงก็ทำท่าแบบเดียวกัน
ทั้งคู่คุกเข่าลงกับพื้นทันที: “องค์หญิงโปรดอภัย!”
ท่านผู้เฒ่าเว่ยกับถังจิ้งโหรวตกตะลึง สองคนนี้กำลังทำอะไรกัน?
เหตุใดจึงต้องคุกเข่าขอขมาฉีจืออวี้?
ฉีจืออวี้ไม่ได้สนใจเว่ยอี้เฟิงพ่อลูก แต่กลับมองพระสนมเต๋อเฟยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: “พระสนมเต๋อเฟย นี่คือจวนของท่าน... ท่านจะว่าอย่างไร?”
ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยนั้น ช่างดูไม่ได้จริงๆ
นางถึงกับถลึงตาใส่ท่านผู้เฒ่าเว่ยอย่างไม่พอใจ พี่สะใภ้คนนี้นี่มันโง่เขลาจริงๆ!
ยังคิดว่าตัวเองเป็นท่านผู้เฒ่าแห่งจวนเว่ยหยวนโหวอยู่อีกหรือ?