องค์หญิงเฉินอานหมายความว่าอย่างไร?
ประกาศสงครามกับพวกเขาอย่างเปิดเผย?
บอกพวกเขาว่า ไม่ว่านางต้องการสิ่งใด ก็สามารถนำความดีความชอบที่เหมาะสมมาอ้างได้ ให้ฝ่าบาทเข้าข้างนางอย่างมีเหตุมีผล ให้พวกเขาหาข้อผิดพลาดแม้แต่ครึ่งเดียวไม่ได้?
นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
สิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวที่สุดคือ พวกเขากลับรู้สึกว่า องค์หญิงเฉินอานพูดแล้วทำได้จริง!
ชนเผ่าซือหยุน ว่าทำลายก็ทำลาย!
นาง…นางยังเป็นคนหรือไม่?
อย่างน้อย ช่วงครึ่งหลังของงานเลี้ยง พวกพ้องของอ๋องอู๋นั่งไม่ติดที่นั่ง
อาหารเลิศรสที่วางอยู่ตรงหน้า สำหรับพวกเขาแล้ว รสชาติเหมือนขี้ผึ้ง
สุราหอมกรุ่นที่ดื่มเข้าปาก ขมยิ่งกว่าบอระเพ็ดและถุงน้ำดียากจะกลืนลงคอ
ครอบครัวอ๋องรุ่ยกลับกินดื่มอย่างมีความสุข
งานเลี้ยงสิ้นสุดลง ผู้คนต่างแยกย้ายกันไป
เพียงแต่ มีนางกำนัลคนหนึ่งก้าวเข้ามาขวางทางฉีจืออวี้ไว้: “องค์หญิง พระสนมเต๋อเฟยมีรับสั่งให้เชิญเพคะ”
ฉีจืออวี้เอียงคอเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของพระสนมเต๋อเฟย
พระชายาอ๋องรุ่ยขมวดคิ้ว: “อวี้เอ๋อร์ แม่จะไปด้วย”
นางกำนัลกล่าวเสียงเรียบ: “พระชายา พระสนมเต๋อเฟยมีรับสั่งให้พบองค์หญิงเฉินอานเพียงพระองค์เดียวเพคะ”
พระชายาอ๋องรุ่ยจับแขนฉีจืออวี้แน่น นี่ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องดี
“ไม่พบ” ฉีจืออวี้เอ่ยช้า ๆ ออกมาสองคำ
นางกำนัลจ้องฉีจืออวี้ด้วยความตกใจ: “องค์หญิง รับสั่งว่ากระไรเพคะ?”
“ข้ากล่าวว่า ไม่พบ!” ฉีจืออวี้หัวเราะเย้ย “หูไม่ดี แล้วรับราชการอยู่ในวังได้อย่างไร?”
นางกำนัลโกรธจนกัดฟัน องค์หญิงเฉินอานน่าชิงชังเสียจริง ไม่แปลกใจที่พระสนมไม่โปรดปรานนาง!