"พระสนมเต๋อเฟย!" ท่านผู้เฒ่าเว่ยตกใจยิ่งนัก
พี่เลี้ยงมิได้สนใจสิ่งใด นางตรงเข้าจับท่านผู้เฒ่าเว่ยไว้ แล้วตบหน้านางอยู่หลายครั้ง
ท่านผู้เฒ่าเว่ยถูกตบจนสติแทบเลือน
พระสนมเต๋อเฟยตำหนิขึ้นว่า "ต่อหน้าองค์หญิง อย่าได้อวดดี!"
ท่านผู้เฒ่าเว่ยถูกพี่เลี้ยงค้ำไว้ สายตามองฉีจืออวี้ด้วยความแค้นเคือง
ฉีจืออวี้ยิ้มน้อย ๆ แล้วแก้คำพูดของพระสนมเต๋อเฟย "พระสนมเต๋อเฟย นางถูกตบ เพราะนางไม่รู้จักกฎเกณฑ์"
"วันนี้เป็นข้า ที่ไม่ถือสาหาความ แต่มิเช่นนั้น หากนางหยิ่งยะโสเช่นนี้ ผู้อื่นจะไม่คิดว่านางแก่จนเลอะเลือนหรอก"
"แต่จะคิดว่าพระสนมเต๋อเฟยเป็นผู้หนุนหลังนางต่างหาก ถึงทำให้นางอวดดีเช่นนี้ได้"
"สุดท้าย ผู้ที่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยก็คือพระสนมเต๋อเฟยเองมิใช่หรือ"
ฉีจืออวี้พูดจบ ก็ยิ้มมองพระสนมเต๋อเฟย "เช่นนั้น พระสนมเต๋อเฟย สั่งให้คนตบนาง เพราะสิ่งใดกัน?"
พระสนมเต๋อเฟยแค้นจนทรวงอกเจ็บปวด แต่จำต้องฝืนยิ้มออกมา "ย่อมเป็นการสั่งสอนกฎเกณฑ์ให้นาง"
"เช่นนั้น นางจ้องข้าอยู่อย่างนี้ทำไม?" ฉีจืออวี้ยกมือชี้ไปที่ท่านผู้เฒ่าเว่ย "ดูเหมือนนางถูกตบปาก ก็เพราะข้ากระนั้นหรือ"
คนในห้องทั้งหลาย "..."
พระสนมเต๋อเฟยหันกาย เงื้อมือตบลงบนใบหน้าท่านผู้เฒ่าเว่ยอย่างแรง
หากมิใช่เพราะพี่เลี้ยงค้ำไว้นางไว้ ท่านผู้เฒ่าเว่ยคงถูกตบจนล้มลงไปกับพื้น
"อวดดี!" พระสนมเต๋อเฟยโกรธด่า "เจ้ายังกล้าเคืองแค้นองค์หญิงอีกหรือ?"
ท่านผู้เฒ่าเว่ยรีบก้มหน้าลง "ข้า...ชาวบ้านธรรมดาไม่กล้า"
ท่านผู้เฒ่าเว่ยจำใจแก้คำพูด ในใจนั้นอยากจะสังหารฉีจืออวี้ให้แหลกละเอียดเป็นพันเป็นหมื่นทบ