พระชายาของเขามีอาการทางร่างกายที่ไม่สู้ดีนัก
แต่ด้วยการรักษาขององค์หญิงเฉินอาน ประกอบกับยาที่พระนางทรงสั่งจ่ายให้
อาการก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ฝ่าบาท อาการบาดเจ็บของท่านซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องรุ่ย... องค์หญิงเฉินอานจะทรงรักษาให้หายได้ด้วยหรือไม่?” นายกราบังเก๋อมองทะลุกลอุบายที่แท้จริงของอ๋องอู๋ได้ในพริบตา
ดูเหมือนจะยกย่องอ๋องรุ่ยให้สูงเกินจริง แต่แท้จริงแล้วมุ่งโจมตีจุดอ่อนที่สุดของอ๋องรุ่ย นั่นคือทายาทสืบสกุล!
“ไม่ต้องสงสัย ต้องหายแน่นอน” จักรพรรดิคังอู่ไม่ทรงสงสัยในความสามารถของพระนัดดาเลยแม้แต่น้อย
นายกราบังเก๋อยิ้มเยาะในลำคออย่างเงียบๆ “อ๋องอู๋ คงเหนื่อยเปล่าอีกแล้ว”
จักรพรรดิคังอู่ไม่ทรงเห็นด้วยกับคำพูดของนายกราบังเก๋อในครั้งนี้ “ลูกชายคนโตของพี่ชายข้าไม่ใช่คนโง่”
“ที่เขายุแยงอยู่เบื้องหลัง ย่อมต้องมีความหมายอันลึกซึ้งของเขา”
“ครั้งนี้ คนที่สี่คงได้แต่อีกาเอาปากกาน้ำไปอีกแล้ว”
นายกราบังเก๋อมองพระพักตร์ของจักรพรรดิคังอู่ที่กำลังทรงเพลิดเพลินกับการดูมุกตลก ก็อดยิ้มตามไม่ได้
เมื่อเทียบกับอ๋องอู๋แล้ว เขาย่อมมองอ๋องรุ่ยในแง่ดีมากกว่า
โดยเฉพาะบุตรสาวแท้ๆ ที่อ๋องรุ่ยตามกลับมาได้ ฝีมือช่างเหลือเชื่อปานปาฏิหาริย์
ต่อไป หากอ๋องรุ่ยได้ขึ้นครองราชย์ โดยมีองค์หญิงเฉินอานคอยสนับสนุน... บ้านเมืองและราษฎรย่อมได้รับประโยชน์
แผนการของอ๋องอู๋ เหล่าตระกูลขุนนางชั้นสูงที่อยู่ฝ่ายเดียวกันย่อมเข้าใจดี
พวกเขายังได้เติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
พวกเขาอยากเห็นนักว่า อ๋องรุ่ยที่ผู้คนต่างยกย่อง หากไร้ซึ่งทายาทที่เหมาะสม แล้วบรรดาราษฎรที่สนับสนุนอ๋องรุ่ยจะเป็นเช่นไร?