มีคนนำก่อน ย่อมมีคนคล้อยตามขึ้นมาทันที!
เสียงประณามอ๋องรุ่ยและคุณชายจวนอ๋องรุ่ย คลื่นแล้วคลื่นเล่า ไม่หยุดหย่อน
ทหารองครักษ์และบ่าวไพร่ในจวนอ๋องรุ่ย เผชิญหน้ากับราษฎรที่อารมณ์พลุ่งพล่าน ใบหน้าโหดเหี้ยม ไม่มีใครตกใจแม้แต่น้อย
พวกเขาทั้งหมดยืนนิ่งอยู่กับที่ เยือกเย็นยิ่งนัก!
เพราะองค์หญิงของพวกเขาอยู่ที่นี่!
พวกเขาจะกลัวอะไร?
รอบข้างอึกทึกครึกโครม ราษฎรบางคนถึงกับกล้าบุกเดินหน้าไปข้างหน้า ต้องให้จวนอ๋องรุ่ยตอบคำถามให้ได้!
เจิ้งหมิงเซวียนคุกเข่าอยู่กับพื้น แต่นางสามารถฟังออกจากเสียงที่อยู่ด้านหลังได้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ
ความกระตือรือร้นของพวกเขาถูกหลอกลวง อนาคตอันสดใสของพวกเขาถูกทำลาย พวกเขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เผชิญหน้ากับคนพวกนี้ ฉีจืออวี้จะปลอบโยนอย่างไร?
จะสัญญาผลประโยชน์ให้พวกเขาหรือ?
ต้องใช้ประโยชน์มากเพียงใด ถึงจะดับไฟโกรธาของพวกเขาได้หมดสิ้น?
เจิ้งหมิงเซวียนจ้องตรงไปยังดวงตาของฉีจืออวี้ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ
นางเองก็ไม่มีความสุข แล้วฉีจืออวี้จะมีสิทธิ์อะไรมีความสุข?
ไม่ต้องพูดถึงเจิ้งหมิงเซวียนที่เฝ้ารอให้ฉีจืออวี้เสียหน้า แม้แต่อ๋องอู๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอก รวมถึงคนอื่น ๆ ในตระกูลขุนนางชั้นสูงที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน ก็จ้องมองด้วยความตื่นเต้นและเฝ้ารอคอย
ราษฎรมากมายที่ใกล้จะเสียสติเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปลอบ
เรื่องนี้ หากจัดการไม่ดี ฝ่าบาทต้องทรงพิโรธอย่างแน่นอน
ถึงเวลานั้น อ๋องรุ่ยจะไม่ถูกด่าเสียไม่มีชิ้นดีหรือ?