อ๋องรุ่ยโด่งดังไปทั่วทั้งเมือง!
บัดนี้ ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันสรรเสริญอ๋องรุ่ย
กล่าวว่าอ๋องรุ่ยห่วงใยราษฎร กล่าวว่าอ๋องรุ่ยเที่ยงธรรมไร้อคติ ตัดขาดแม้กระทั่งญาติสนิท
สรุปก็คือ คำสรรเสริญใด ๆ ล้วนถูกนำมาใช้กับอ๋องรุ่ยทั้งสิ้น
ยกย่องอ๋องรุ่ยเสียสูงส่งเสียเหลือเกิน
"หากข้าไม่รู้จักท่านพ่อ ข้าเกือบคิดว่าท่านพ่อกลายเป็นเซียนไปแล้ว" ฉีจิ้งซีเอ่ยด้วยความทอดถอนใจ
ฉีจืออวี้ขำกับคำพูดของเขา: "เจ้าให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ยิน เข้าต้องโดนตีอีกแน่"
นางเพิ่งจะรู้ว่า สมองท้ายทอยของพี่ชายรองที่โดนตบไปทุกทีนั้น ไม่มีทีไหนที่โดนไปอย่างไม่ยุติธรรมเลย
ปากมากเกินไปจริง ๆ
"ข้าไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา" ฉีจิ้งซีคิดว่าตนเองไม่ได้พูดผิด "ข้างนอกนั่นยกย่องท่านพ่อราวกับอยากจะปั้นรูปบูชาเขาเสียแล้ว"
ดูชื่อเสียงของท่านพ่อในตอนนี้ท่ามกลางราษฎรเมืองหลวง ราวกับกำลังจะขึ้นครองบัลลังก์อยู่รอมร่อ
"โชคดีที่ท่านปู่ฮ่องเต้ไร้ซึ่งจิตคิดฆ่า มิเช่นนั้น..." ฉีจิ้งซีสั่นสะท้านไปทั้งกาย
"นี่ไม่ใช่หนึ่งในเป้าหมายของอ๋องอู๋หรอกหรือ?" ฉีจืออวี้เย้ยหยัน
"บนโลกนี้มีจักรพรรดิกี่องค์กันที่ทนทานต่อการถูกจ้องตำแหน่งของตนเอง?"
โชคดีที่ท่านปู่ฮ่องเต้ของพวกเขาจะไม่โง่เขลาถึงเพียงนั้น มิเช่นนั้น อ๋องอู๋คงได้สมใจคิดจริง ๆ
"หนึ่งใน?" ฉีจิ้งซีจับประเด็นสำคัญได้ทันที "น้องสาว พวกเขายังคิดจะทำอะไรอีก?"
"ทำให้ท่านพ่อหมดสิทธิ์ชิงบัลลังก์ไงล่ะ" ฉีจืออวี้หัวเรายามกล่าว