ฉีจืออวี้มองเว่ยกั๋วกงราวกับมองคนโง่
เว่ยกั๋วกงโกรธเคืองเอ่ยถาม: "องค์หญิงมองข้าน้อยเช่นนี้หมายความว่ากระไร?"
"ข้าเพิ่งเคยเห็นคนโง่เป็นกั๋วกงเป็นครั้งแรก" คำพูดของฉีจืออวี้ทำให้ผู้คนรอบข้างไม่รู้จะแสดงสีหน้าเช่นไรดี
องค์หญิงเฉินอานผู้นี้ทระนงเกินไปแล้วหรือไม่?
พูดกับเว่ยกั๋วกงเช่นนี้ นางไม่คิดถึงอ๋องรุ่ยเลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้จักสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คนบ้างหรือ?
ต้องทำให้ทุกคนโกรธเคืองจนหมดสิ้น เช่นนี้จะมีประโยชน์อะไรต่ออ๋องรุ่ยและต่อตัวนางเอง?
ผู้คนต่างพากันไม่เข้าใจ
แน่นอน ฉีจืออวี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเข้าใจ
เว่ยกั๋วกงโกรธจนเส้นเลือดปูด แต่ก็ได้แต่กลั้นใจอดทน ไม่กล้าระเบิดอารมณ์
ฉีจืออวี้มองแล้วอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง: "ข้าเพิ่งบอกไปว่า หลังจากท่านกินยาแล้ว จะนำหนอนพิษเข้าสู่ตัวท่าน"
"เข้าใจหรือไม่? เข้าใจหรือไม่?"
เว่ยกั๋วกงสีหน้าหมองคล้ำ: "ในเมื่อองค์หญิงมีวิธีจัดการกับหนอนพิษ เหตุใดไม่ให้อ๋องอู๋กินยาเพื่อกำจัดให้สิ้นซากเล่า?"
"กลับต้องใช้วิธีเสี่ยงอันตรายเช่นการย้ายหนอนพิษ ซึ่งช่างเสี่ยงเกินไปสำหรับอ๋อง"
เว่ยกั๋วกงย่อมไม่ต้องการหนอนพิษที่น่าขยะแขยงนั้น แต่ไม่อาจพูดตรง ๆ ได้
ทำได้เพียงยกอ๋องอู๋ขึ้นมาเป็นโล่กำบัง
การกล่าวเช่นนี้ ยังดูเหมือนนึกถึงอ๋องอู๋อยู่ทุกที่ทุกเวลา
แน่นอน ความหมายเบื้องหลังคำพูดของเขา เหล่าขุนนางทั้งหลายย่อมฟังออกทุกคน
ล้วนเป็นผู้ที่คลุกคลีอยู่ในวงการมาหลายปี หากแม้แต่ความคิดเพียงเท่านี้ยังไม่มี ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะยืนอยู่ตรงนี้