ต่อไป หากอ๋องรุ่ยได้ขึ้นครองตำแหน่งนั้นจริง เหล่าขุนนางในใจจะไม่คิดระแวงหรือ?
หากพวกเขากระทำผิดใดลงไป อ๋องรุ่ยก็คงไม่ไว้หน้าใคร
ในราชสำนักนั้น ใครเล่าจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง?
เพียงอ๋องรุ่ยคิด จะจับหลักฐานของพวกเขามิได้หรือ?
พวกเขาจะไม่กลัวได้อย่างไร?
หมากนี้ กระทั่งเขา ก็มิได้แพ้สิ้นเชิง!
อ๋องอู๋จับจ้องที่ฉีจืออวี้ อยากรู้ว่านางจะเสนอเงื่อนไขอะไรออกมา
“พระปิตุลา เสด็จปู่ทราบหรือไม่ ว่าพี่รองของหม่อมฉันนั้น ไม่เคยมีเรื่องทำเลยสักอย่าง” ฉีจืออวี้ยิ้มน้อย ๆ เอ่ยขึ้น
“พระปิตุลาเห็นว่า จะหาตำแหน่งอันใดให้เขาได้บ้างหรือไม่?”
อ๋องอู๋ตะลึงงัน
เพียงเท่านี้?
ไม่ใช่ทรัพย์สินก้อนโต ไม่ใช่สมบัติของเขา ยิ่งไม่ใช่อำนาจทหารของเขา... ขอเพียงตำแหน่งงานหนึ่งเท่านั้น?
“ตำแหน่งใด?” อ๋องอู๋ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ฉีจืออวี้เม้มริมฝีปากยิ้มเขินอาย “เรื่องในราชสำนัก หม่อมฉันก็ไม่เข้าใจนัก กระทั่งตำแหน่งใด จะให้บิดาของหม่อมฉันไปปรึกษากับพระปิตุลาเองดีกว่า”
“อย่างไรเสีย ตำแหน่งก็คงไม่สูงส่งนัก เพราะความสามารถของพี่รองหม่อมฉันมีเพียงเท่านี้”
“รับรองว่าจะไม่ทำให้พระปิตุลาลำบากพระทัยแน่นอน”
เงื่อนไขของฉีจืออวี้ เรียกได้ว่าไม่สูงส่งเลยจริง ๆ
แต่อ๋องอู๋กลับรู้สึกหัวใจเต้นระรัว
เขาถูกฉีจืออวี้เล่นงานจนหวาดกลัวไปแล้ว
นางลงมือแต่ละครั้ง ดูเหมือนเรื่องเล็กน้อย ไม่ใช่สิ บางครั้ง ต่อให้เป็นจุดที่ไม่มีใครสนใจ
สุดท้าย ก็ถูกฉีจืออวี้ดึงเข้าสู่ห่วงโซ่ปฏิกิริยา สร้างความเสียหายมหาศาลแก่เขา