"แม้อ๋องรุ่ยจะออกหน้า ท่านโหว หม่อมฉันเห็นว่า พวกเราไม่อาจให้อภัยได้ง่าย ๆ" ถังจิ้งโหรวมีความคิดเป็นของตน
นางถูกตี ถูกเหยียดหยาม จะให้จบลงเพียงเท่านี้ไม่ได้
"ต้องให้ฉีจืออวี้มาถึงหน้าประตูขอขมา!" ถังจิ้งโหรวกล่าวด้วยความแค้นเคือง
เว่ยหยวนโหวมิได้โง่เขลาเช่นถังจิ้งโหรว เขาสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของบ่าว
เขามิได้สนใจถังจิ้งโหรว แต่เอ่ยถามบ่าวว่า "เรื่องราวเป็นเช่นไรกันแน่?"
บ่าวจึงได้หายใจทัน แล้วรีบรายงาน "ปั๋วจิ้งเหวินกับภรรยาถูกคนของจวนอ๋องรุ่ยตีออกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ถังจิ้งโหรวหันขวับด้วยความไม่อยากเชื่อ จ้องเขม็งไปที่บ่าว
เขากำลังพูดอะไรกัน?
"แล...และอีก..." บ่าวพูดต่อไม่ออก
"และอะไร? รีบพูดมา!" เว่ยหยวนโหวตวาดด้วยความโกรธ
บ่าวรีบกล่าวถ้อยคำที่จวนอ๋องรุ่ยเตือนปั๋วจิ้งเหวินกับภรรยา ซ้ำอีกครั้ง
เว่ยหยวนโหวฟังจบ ตัวเซถอยแทบจะสิ้นสติ
สิ้นแล้ว...ชื่อเสียงของจวนเว่ยหยวนโหวพังพินาศสิ้นแล้ว!
"นี่หรือคือคำว่าอ๋องรุ่ยออกโรงชี้แจงที่เจ้าว่าไว้?" เว่ยหยวนโหวหันไปถามถังจิ้งโหรวด้วยความโกรธ
ถังจิ้งโหรวตกใจจนตัวสั่น รีบลุกจากเก้าอี้ "ท่าน...ท่านโหว...เรื่อ...เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดกันแน่"
"ความเข้าใจผิด?" เว่ยหยวนโหวหัวเราะเย็นเยียบ แล้วชี้ไปที่ประตูด้วยความแค้น
"หากมีความเข้าใจผิดอะไร เจ้าไปพูดกับชาวเมืองทั้งปวง!"
"เจ้าไปอธิบายกับเหล่าตระกูลขุนนางชั้นสูง!"
"บัดนี้ ใคร ๆ ก็รู้แล้วว่าอ๋องรุ่ยทะนุถนอมพระชายาถูกต้องตามครรลอง รักนางจึงเมตตาต่อเจ้ากับปั๋วจิ้งเหวิน"