อ๋องอู๋สีหน้าเคร่งเครียด: "เจ้าว่า... ชื่อเสียงของพระชายาท่านโหวเว่ยหยวน ถูกทำลายเพราะตระกูลอ๋องรุ่ยกลั่นแกล้งเจ้าจริงหรือ?"
"ถูกต้อง!" ฉีผิงเล่อกล่าวอย่างมั่นใจ
"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจวนเว่ยหยวนโหว" อ๋องอู๋กล่าว "ข้าจะไปกับเจ้าสักหน่อย"
ฉีผิงเล่อโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง: "ข้าน้อยขอบคุณท่านอ๋อง"
ฉีผิงเล่อลุกขึ้นยืน เดินไปข้างรถม้าของอ๋องอู๋
ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงรอบข้างต่างมองหน้ากัน
ช่วงนี้เรื่องของพระชายาท่านโหวคนนั้นดังระเบิดระเบ้อไปทั่ว
เรื่องนี้ยังมีตอนต่อไปอีกหรือ?
มีเรื่องสนุก พวกเขาย่อมต้องไปดูเป็นธรรมดา
เมื่อรถม้าของอ๋องอู๋มาถึงหน้าจวนอ๋องรุ่ย ไม่ไกลจากรถม้ามากนัก ก็มีฝูงชนที่มาดูเรื่องสนุกจับกลุ่มกันอย่างหนาแน่นแล้ว
ข้ารับใช้อ๋องอู๋เดินไปเคาะประตู เร็วมาก ประตูจวนอ๋องรุ่ยก็เปิดออก
ทหารองครักษ์พุ่งออกมา ยืนรายสองข้าง จากนั้นฉีจืออวี้จึงพาสาวใช้เดินออกมา
อ๋องอู๋ลงจากรถม้า มองฉีจืออวี้แล้วยิ้ม
"เฉินอาน เจ้ารู้ว่าข้าจะมา"
อ๋องอู๋สำรวจทหารองครักษ์ข้างกายฉีจืออวี้: "ยกขบวนใหญ่โตเช่นนี้ รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีหรืออย่างไร?"
การเคลื่อนไหวของเขาไม่เล็ก ฉีจืออวี้ได้รับข่าวล่วงหน้าก็เป็นเรื่องปกติ
"ก็แค่ถูกใครบางคนสาดโคลนใส่บ่อยเข้า เลยเตรียมตัวไว้ก่อน" ฉีจืออวี้ยิ้มละมุน
"เพราะพ่อแม่ข้าห่วงว่าข้าจะลงมือเองแล้วมือเจ็บ"
สายตาอ๋องอู๋เย็นลง
ฉีจืออวี้ช่างกล้าบ้าบิ่น ไม่รักษาหน้าตาแม้แต่น้อย