แววตาของอ๋องรุ่ยระยิบระยับด้วยน้ำตา น้ำตาแห่งความซาบซึ้งตรึงตรึงใจจากความรักฉันท์พี่น้อง
“พระบิดา ข้าพเจ้า ชาวต่างแดนผู้นี้ต้องการยุยงให้พวกเราพี่น้องแตกแยก เขาจะไปรู้อะไรว่าพวกเรารักใคร่กลมเกลียวกันเพียงใด จะไม่มีวันปล่อยให้เขาสมใจเด็ดขาด!”
อ๋องรุ่ยโบกแขนอย่างตื่นเต้น ปลายคางเชิดขึ้นอย่างภาคภูมิ
ใครก็ตามที่ไม่ตาบอดย่อมมองออกว่า เขามั่นใจเหลือเกินว่าพี่น้องของตนสนิทสนมไร้รอยร้าว จะไม่มีวันถูกใครยุยงได้ง่าย ๆ
ระแวง?
ไม่ พี่น้องของเขาไม่มีความสงสัยแม้เพียงนิดเดียว
จักรพรรดิคังอู่: “...”
อ๋องอู๋: “...”
ฉีจืออวี้มองบิดาตนแสดงละครอย่างเพลิดเพลิน
นางแอบครุ่นคิดในใจ หากบิดาอยู่ในโลกของนาง ตำแหน่งสูงส่งในแดนมารย่อมต้องมีที่ทางของท่านเป็นแน่!
“คนมา! คุมตัวหมอผีใหญ่ลงไป!” อ๋องรุ่ยตวาดเสียงเข้ม
“ประกาศให้รู้ทั่วกันว่า หมอผีใหญ่พยายามใส่ร้ายอ๋องอู๋ ถูกฝ่าบาททรงเห็นทัน ว่ากล่าวประหารเสียกลางเมือง!”
หมอผีใหญ่เงยหน้าขึ้นทันใด จ้องมองอ๋องรุ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
ในโลกนี้ยังมีคนไร้ยางอายถึงเพียงนี้อีกหรือ?
อ๋องอู๋กัดฟันด้วยความโกรธ: “พระเชษฐา ท่านเพิ่งถูกเขากล่าวหาอยู่เมื่อครู่”
เหตุใดเมื่อประกาศต่อสาธารณะกลับเอ่ยถึงเพียงเขาเท่านั้น?
แล้วตัวอ๋องรุ่ยเองเล่า?
อ๋องรุ่ยจับมือทั้งสองข้างของอ๋องอู๋ไว้ มองเขาอย่างจริงจัง: “เจ้าก็ไม่เชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของหมอผีใหญ่ไม่ใช่หรือ?”
“...ย่อมเป็นเช่นนั้น” อ๋องอู๋กัดฟันพูดออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก
อ๋องรุ่ยเขย่ามืออ๋องอู๋อย่างแรง: “น้องรัก ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนโง่เขลาเช่นนั้น”