เมื่ออ๋องอู๋เสด็จเข้าวัง หมอผีใหญ่ก็คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้ว
อ๋องอู๋คุกเข่าลงถวายคำนับ
จักรพรรดิคังอู่ทรงให้เขาลุกขึ้นยืนได้ แล้วจึงตรัสอย่างไม่รีบร้อน "ผู้นี้กล่าวหาเจ้าว่าใช้หนอนพิษจัดการเฉินอาน"
อ๋องอู๋สีหน้าเปลี่ยนทันที "พระบิดา ข้าน้อยมิได้กระทำเด็ดขาด!"
จักรพรรดิคังอู่ทรงพระสรวล "ดีนัก รอเดี๋ยวอ๋องรุ่ยกับเฉินอานก็จะมา เจ้าจงเผชิญหน้ากันให้กระจ่าง"
อ๋องอู๋พยักหน้า "ข้าน้อยมิได้กระทำ ย่อมไร้ซึ่งความละอาย!"
ครู่ต่อมา อ๋องรุ่ยกับฉีจืออวี้ก็มาถึง หลังจากถวายคำนับแล้ว ฉีจืออวี้ก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย นั่งลงเสียตรง ๆ
สำหรับพฤติกรรมของฉีจืออวี้เช่นนี้ อ๋องอู๋ชินชาไปแล้ว ไม่ใส่ใจอีกต่อไป
จักรพรรดิคังอู่ตรัสว่า "เฉินอาน หมอผีใหญ่บอกว่าหนอนพิษนั้น เดิมทีอ๋องอู๋ให้เขานำไปปล่อยใส่ตัวเจ้า"
ฉีจืออวี้เลิกคิ้วขึ้น "พระปิตุลา ท่านก็เกินไปหน่อยแล้ว"
"ถึงแม้ท่านจะแย่งตำแหน่งรัชทายาทกับท่านพ่อของข้า ท่านก็ไม่ควรมาทำร้ายข้า"
"จะทำร้ายก็ไปทำร้ายท่านพ่อข้าสิ มาทำร้ายข้าแล้วจะได้อะไร?"
จักรพรรดิคังอู่ทรงเงียบไปครู่หนึ่ง
พระองค์ทอดพระเนตรไปทางโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์อย่างเงียบ ๆ
เจ้าหมอนี่กลับพยักหน้าเห็นด้วย "ผู้น้อย อวี้เอ๋อร์พูดถูก เรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าจะไปเกี่ยวข้องกับเด็กเล็กทำไม?"
จักรพรรดิคังอู่ทรงหลับพระเนตรลง ช่างเถอะ องค์ใหญ่รักจะตามใจก็ตามใจไปเถิด
เฉินอานเด็กคนนี้ ก็สมควรได้รับการตามใจเช่นนี้
"พระเชษฐา ข้าน้อยมิได้กระทำเด็ดขาด" อ๋องอู๋รีบโบกมือ
"พวกเขารู้ตัวแล้วว่าคงอยู่ไม่รอด จึงจงใจก่อความแตกแยกระหว่างเราพี่น้อง"