"ยาเส้นนั้นมิได้หายากอะไร ข้าให้คนไปจัดหามาแล้ว" ฉีจืออวี้เอ่ยขึ้น
ฉีจิ้งซีตาเป็นประกายวาววับ "ข้าให้คนลอบนำไปวางไว้ในจวนอ๋องอู๋"
ฉีจืออวี้ยิ้มบาง
นางยิ้มเพียงเท่านี้ ฉีจิ้งซีก็นึกใจหายวาบโดยสัญชาตญาณ "น้องสาวเอ๋ย เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่?"
เมื่อน้องสาวของเขายิ้ม ย่อมมีคนต้องตกที่นั่งลำบาก
ในใจเขา... เหตุใดถึงได้ตื่นเต้นเพียงนี้เล่า?
ช่างน่าใฝ่ฝันนัก!
ฉีจืออวี้กวักมือเรียกฉีจิ้งซี ฉีจิ้งซีรีบเข้าไปใกล้ด้วยความตื่นเต้น
ฉีจืออวี้กระซิบสองสามประโยคกับเขา
ฉีจิ้งซียิ่งฟัง มุมปากก็ยิ่งยกสูง "ฮ่าฮ่า! หากพูดถึงความแสบสันต์ ก็ต้องยกให้เจ้าเลยจริงๆ!"
"ดำ! ดำจริงๆ!"
ฉีจิ้งซีอดรำพึงออกมาไม่ได้ พลันก็รู้สึกตัว
เขางดหน้าขึ้นมองพระชายาอ๋องรุ่ยที่กำลังจ้องเขาอยู่ หัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน "ท่านแม่ ข้าจะหมายความว่า..."
พระชายาอ๋องรุ่ยยกมือห้าม "พอเถิด อย่าพูดอีกเลย"
"ข้ามิได้หวังว่าสมองของเจ้าจะคิดหาคำดีๆ ได้หรอก"
"ใช่ ใช่!" ฉีจิ้งซีรับคำอย่างไม่ลังเล "เป็นเพราะข้าความรู้น้อย"
"ข้าแค่ตื่นเต้นเกินไป เลยพูดไปตามสบาย!"
อันที่จริง เขารู้สึกว่าคำพูดอันสุภาพนั้นไม่เพียงพอจะสื่อถึงความเคารพที่เขามีต่อน้องสาว!
คำพูดพวกนั้น ช่างบางเบาเกินไป!
การพูดตรงๆ แบบนี้ต่างหาก ที่มีน้ำหนัก!
พระชายาอ๋องรุ่ยไม่ใส่ใจเขา แต่หันมามองฉีจืออวี้ "อวี้เอ๋อร์ แม่จะให้คนนำของไปส่งที่จวนอ๋องอู๋"
ฉีจืออวี้มองพระชายาอ๋องรุ่ยด้วยความแปลกใจ "ท่านแม่ ท่านมีสายอยู่ในจวนอ๋องอู๋หรือ?"