ฝ่ามือที่มองไม่เห็นนั้น... เหวี่ยงอย่างเต็มแรง แล้วก็ "ผัวะ!" ฟาดลงบนใบหน้าของปั๋วจิ้งเหวินอย่างจัง
จนเขานิ่งพูดไม่ออก!
จนเขาใบหน้าแดงก่ำ
แน่นอน เขาไม่ได้รู้สึกอับอาย แต่โกรธต่างหาก!
เรื่องนี้เกี่ยวกับทายาทสืบสกุลของเขา ฉีจืออวี้กลับมากดดันเขาเช่นนี้
ช่างไร้หัวนอนปลายเท้าจริง ๆ!
ช่างเนรคุณจริง ๆ!
ปั๋วจิ้งเหวินไม่สนใจฉีจืออวี้ กล่าวข้ามประเด็นนั้นไปตรง ๆ แล้วหันไปทางมหาดเล็กนครหลวง: "ท่านมหาดเล็ก กระหม่อมทำไม่ได้ แต่ผู้อื่นทำได้"
"เรียกพี่ชายของนางมา! พิสูจน์สายเลือดด้วยการหยดเลือดลงน้ำ!"
"ท่านโหว ท่านไม่เชื่อหม่อมฉันหรือเจ้าคะ?" ภริยาโหวจิ้งเหวินเจ็บปวดจนยกมือปิดปาก น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
ปั๋วจิ้งเหวินไม่แม้แต่จะเหลียวมองนาง บัดนี้เขาต้องการเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น
"หลายปีมานี้ ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง" ฉีจืออวี้กล่าวด้วยความสังหรณ์ใจอยู่ข้าง ๆ
"ท่านแม่ ท่านว่าเถอะ นอกเสียจากลูกชายที่ท่านแม่เลี้ยงให้กำเนิด บุตรชายอื่น ๆ ที่เกิดจากอนุภรรยา ไม่ตายตั้งแต่แบเบาะ ก็กลายเป็นคนไร้ค่า"
"ต่อไปตำแหน่งจวนโหวจิ้งเหวินนี้ ก็ต้องตกเป็นของลูกชายท่านแม่เลี้ยงสินะ"
พระชายาอ๋องรุ่ยจ้องเขม็งไปที่ปั๋วจิ้งเหวินด้วยสายตาเย็นชา: "บางที บางคนอาจเป็นคนหุงข้าวให้คนอื่นกินก็เป็นได้"
ปั๋วจิ้งเหวินความเกลียดชังพลุ่งพล่านในดวงตา รีบส่งเสียงเรียกมหาดเล็กนครหลวงทันที: "ท่านมหาดเล็ก!"
"เรื่องนี้ข้าจะสืบสวนเอง แต่ว่า..." มหาดเล็กนครหลวงมองไปที่ปั๋วจิ้งเหวิน "ท่านโหว ท่านควรดูคำให้การของบ่าวในจวนของท่านก่อนดีกว่า"
เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อเสียเวลา