หมอประจำวังถูกบ่าวรีบร้อนลากตัวมา
หมอประจำวังตรวจปั๋วจิ้งเหวินอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยความตื่นตระหนก: “ท่านโหว ท่าน ท่านถูกวางยาแล้ว”
“อะไรนะ?” หลังความโกลาหล ปั๋วจิ้งเหวินมีความอยากมีชีวิตอยู่อย่างแรงกล้า “ถอนพิษ! ถอนพิษให้ข้า!”
หมอประจำวังรีบประสานมือกล่าว: “ผู้น้อยวิชาแพทย์ไม่ชำนาญ ไม่สามารถถอนพิษนี้ได้”
ปั๋วจิ้งเหวินได้ยินดังนั้น ก็สั่งคนทันที: “ไปหาหมอ! ไปตามหาหมอเดี๋ยวนี้!”
หมอประจำวังไม่ได้ แล้วหมอจากร้านยาข้างนอกล่ะ?
เมืองหลวงไม่ขาดหมอเก่ง!
บ่าวคลานไปคลานมารีบวิ่งออกไปตามหาหมอ
แต่กลับเป็นภริยาโหวจิ้งเหวินที่จู่ ๆ ก็คุกเข่าต่อหน้าฉีจืออวี้: “ขอองค์หญิงทรงเมตตา โปรดประทานยาถอนพิษให้ท่านโหวด้วยเถิด”
พระชายาอ๋องรุ่ยดึงลูกสาวของตน และปกป้องฉีจืออวี้ไว้ด้านหลัง: “เจ้าจะทำอะไร?”
“เขาถูกวางยาจะเกี่ยวกับลูกข้าอย่างไร?”
ภริยาโหวจิ้งเหวินร่ำไห้: “ท่านโหวปกติแข็งแรงดี”
“องค์หญิงมาเพียงใด ท่านโหวก็ถูกวางยาขึ้นมาทันใด นี่ นี่……”
“เมื่อครู่ องค์หญิงยังตรัสว่าจะเอาชีวิตท่านโหว”
พระชายาอ๋องรุ่ยโกรธจัด: “หมอประจำวัง เจ้าดูออกหรือไม่ว่าพิษมาจากไหน?”
หมอประจำวังรีบทูลตอบ: “ทูลพระชายา พิษของท่านโหวมาจากยาต้มที่ดื่ม”
ปั๋วจิ้งเหวินไม่อยากเชื่อ มองไปทางภริยาของตน
ภริยาโหวจิ้งเหวินร่ำไห้อย่างเศร้าโศก: “พระชายาองค์หญิง หากพระองค์มีรับสั่ง ใครกล้าไม่เชื่อฟัง?”
นางกำลังบอกเป็นนัยว่า หมอประจำวังเกรงกลัวอำนาจของจวนอ๋องรุ่ย จึงกล่าวเท็จ
ฉีจืออวี้ยิ้มบาง ๆ: “เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล”