ปั๋วจิ้งเหวินกับภริยาตกตะลึง!
อึ้งไป!
แล้วก็โกรธ!
ฉีจืออวี้พูดอะไรออกมาเช่นนั้น?
ความโกรธในใจปั๋วจิ้งเหวินพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดทันที
พระชายาอ๋องรุ่ยตวาดขึ้นว่า "อวี้เอ๋อร์! อย่าพูดจาเหลวไหล!"
ปั๋วจิ้งเหวินที่กำลังโกรธจัดรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง
ยังไงถังหย่าฮุ่ยก็ยังรู้จักกาลเทศะ
รู้ว่าอะไรคือผู้หลักผู้ใหญ่ อะไรคือความกตัญญู!
"เจ้าช่าง... ชีวิตเขามันต่ำต้อยนัก แต่เจ้าสูงส่งเพียงใด จะไปเอาของมีค่าไปกระทบกับเศษอิฐเศษหินทำไมกัน?" พระชายาอ๋องรุ่ยกล่าวพลางกำมือลูกสาวไว้แน่นด้วยความเวทนา
นางไม่อาจทนเห็นเช่นนั้นได้
ปั๋วจิ้งเหวินจ้องพระชายาอ๋องรุ่ยด้วยความไม่อยากเชื่อ อยากจะมั่นใจว่าคำพูดอกตัญญูเช่นนั้น เขาได้ยินผิดไปหรือไม่?
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ลูกสาวคนนี้เชื่อฟังเขาที่สุด
ฉีจืออวี้หัวเราะพรืดออกมา "ท่านแม่ วางใจเถิด ข้าจะไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายหรอก"
ได้ยินคำพูดของฉีจืออวี้ ปั๋วจิ้งเหวินมองสีหน้าภิยานุภาพของพระชายาอ๋องรุ่ยอีกครั้ง เขาก็มั่นใจแล้ว
เขาไม่ได้ยินผิด
"ลูกนอกใจ!" โทสะบนใบหน้าปั๋วจิ้งเหวินเข้ามาแทนที่ความตกตะลึงทันที "เจ้าคิดจะฆ่าบิดาเลยหรือ!"
"ข้าเลี้ยงเจ้ามาใหญ่โต ยังหาคู่ดีๆ ให้เจ้า!"
"เจ้า... เจ้า... ดีจริงๆ! พอเจ้าได้ขึ้นกับอ๋องรุ่ย ก็เผยธาตุแท้ออกมา เริ่มหน้าด้านไม่รู้จักเจียมตัว!"
คำด่าทอของปั๋วจิ้งเหวิน มิได้ทำให้พระชายาอ๋องรุ่ยสะเทือนใจแม้แต่น้อย
ความหวังในตัวบิดา ได้หมดสิ้นไปตั้งแต่ยังเด็ก จากการถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้ง และความเย็นชาเมินเฉยของเขา