ลานฝึกซ้อมตกอยู่ในความเงียบที่แปลกประหลาด เหล่าทหารหนึ่งร้อยนายต่างหันมามองที่เป้ายิงพร้อมกัน
ลูกธนูนัดนั้นแม่นยำจนน่าหวาดหวั่น ตรงเข้าที่ใจกลางเป้าอย่างแม่นยำ ยิ่งไปกว่านั้นยังทะลุทะลวงใจกลางเป้าไปได้!
ร้อยก้าว คันธนูหนึ่งเซียะ ทะลุใจกลางเป้า... ต่อให้พูดว่าเป็นความอัศจรรย์ก็ไม่เกินเลย!
หลิวซื่อจีจ้องมองภาพนั้นด้วยความตะลึง ยังไม่กล้าเชื่อ จึงขยี้ตาอีกครั้ง
ค่ายเหอหยางมิได้ไร้ผู้ที่ยิงเข้าเป้าที่ร้อยก้าว แต่การยิงเข้าเป้ากับการยิงที่ใจกลางเป้านั้นเป็นคนละเรื่องกัน! ที่สำคัญ ผู้ที่ยิงเข้าเป้าได้นั้น ล้วนเป็นทหารเก่าแก่หรือผู้ที่ฝึกฝนวิชาธนูมาอย่างหนักหน่วงมิใช่หรือ?
แต่เขาจ้าวต้าลางเล่า? เพิ่งเข้ากองทัพได้แค่วันที่สองด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้เพียงชั่วครู่ ระหว่างการฝึก เขายังยิงไม่เข้าเป้าแม้แต่ห้าสิบก้าวเลยด้วยซ้ำ
แต่บัดนี้ กลับพลิกผัน ยิงทะลุใจกลางเป้าที่ร้อยก้าวได้งั้นหรือ?
เมิ่งชวนและอู๋จื้อเลิกพูดเล่นเย้าแหย่ ปากทั้งคู่เบิกกว้างราวกับไข่ไก่ จ้าวต้าลางผู้นี้... ซ่อนความสามารถไว้ลึกซึ้งนักหรือ?
ที่ผ่านมาล้วนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้? อันที่จริงเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญวิชาธนูงั้นหรือ?
หัวหน้าหมู่ย่อยจางเพิ่งจะหันหลังเตรียมจะจากไป ทว่าเห็นสีหน้าของทหารโดยรอบผิดแปลกไป จึงหันคอมองโดยอัตโนมัติ แล้วก็เห็นลูกธนูที่พุ่งเข้าไปในใจกลางเป้าที่อยู่ห่างออกไปร้อยก้าว
ซี้ด!
เขากลับ... ทำได้ทะลุใจกลางเป้า?! ที่ระยะร้อยก้าวเนี่ยนะ?
หัวหน้าหมู่ย่อยจางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามหาหัวหน้าหมู่นิวทันที