คืนฤดูหนาวหนาวเหน็บ กลางคืนนี้หิมะตกอีก ใกล้จะถึงส่งท้ายปีแล้ว
ภายในกระโจมทหารบรรยากาศอึมครึม หม่าเฉวียนเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ ถามขึ้นว่า "พี่น้อง ใกล้จะปีใหม่แล้ว คิดถึงครอบครัวกันบ้างไหม?"
ทุกคนเงียบ ต่างคนต่างมีใจคิด
ถึงแม้หม่าเฉวียน อู๋จื้อ และคนอื่น ๆ จะหวังว่าตลอดชีวิตไม่ต้องขึ้นสนามรบ แต่ท้ายที่สุดมันก็เป็นเพียงความหวังเท่านั้น ไหนจะมีทหารคนไหนไม่ขึ้นสนามรบ จะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ไม่มีใครการันตี ครอบครัว... ดูเหมือนจะห่างไกลจากพวกเขาเหลือเกิน พวกเขาไม่แน่ใจว่าชีวิตที่เหลือ จะได้เห็นแสงไฟเรือนของบ้านเกิดอีกหรือไม่
เจ้าเจี๋ยงติ้งจงก็ตกอยู่ในภวังค์เช่นกัน หญิงสาวผู้ใจดีคนนั้นในเขตชานเมืองทางตะวันออกของลั่วหยาง ไม่รู้ว่าจะได้พบอีกหรือไม่
ชาติก่อนเขาไม่เข้าใจเลยว่าอะไรคือดวงจันทร์สีขาว ชาตินี้เขามั่นใจแล้ว หญิงสาวผู้ธรรมดาและใจดีคนนั้น คือดวงจันทร์สีขาวของเขา!
สักวันหนึ่ง เจ้าจะต้องกลับไปพร้อมเกียรติยศเต็มตัว แล้วพูดคำที่ครั้งนั้นไม่กล้าพูด ไม่ได้พูด ออกไปให้ดีกับเจ้า!
คิดว่าเวลานั้น คงจะถูกเพื่อนบ้านชื่นชมว่าเหมาะสมกันได้แล้วกระมัง!
แต่เพียง... สงครามจะเริ่มเมื่อไหร่กัน? เมื่อไหร่จะได้ขึ้นสนามรบ?
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าเจี๋ยงติ้งจงตื่นแต่เช้า ข้างนอกมีหมอกบาง ๆ ทั่วไป รับประทานอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ แล้ววิ่งเล็ก ๆ ไปรวมพลที่ลานฝึก เตรียมเริ่มการฝึกซ้อมตลอดทั้งวันของวันนี้
หัวหน้าหมู่นิวกำลังคุยโม้กับหัวหน้าหมู่อีกสี่คนของกองที่หนึ่ง