หัวหน้าหมู่ไฟทั้งห้าหมู่ชื่อหนิวเกิง สีหน้าเศร้าหมอง พาจ้าวติ้งจงผู้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่น ไปถึงหมู่ของตน
จนถึงรัชศกชุยกง หน่วยรบระดับล่างของราชวงศ์ถังใหญ่ยังคงสืบทอดการจัดทัพสมัยต้นราชวงศ์ถัง หนึ่งหมู่มีสิบคน ใต้บังคับบัญชามีหัวหน้าหมู่ย่อยสองคน
หมู่ย่อยเป็นหน่วยรบที่เล็กที่สุด หนึ่งหมู่ย่อยมีทหารสี่นาย มีหัวหน้าหมู่ย่อยหนึ่งคน เวลาเข้าแถวรบใช้หมู่ย่อยเป็นหน่วยพื้นฐาน
หัวหน้าหมู่หนิวส่งตัวจ้าวติ้งจงให้หัวหน้าหมู่ย่อยจาง หัวหน้าหมู่ย่อยจางไม่ได้ไม่พอใจอะไรนัก มองจ้าวติ้งจงแวบหนึ่ง แล้วพูดกับคนรอบข้างว่า "ไปเอามีดสั้นมาอันหนึ่ง"
เครื่องแต่งกายของจ้าวติ้งจงช่างไม่น่ามอง หนวดเครารกรุงรัง ผมดำสกปรกยุ่งเหยิง มองไม่เห็นใบหน้าจริงเลย
หลังเคี่ยวครึ่งธูป หัวหน้าหมู่ย่อยจางใช้มีดสั้นจัดแต่งตัวจ้าวติ้งจงให้เรียบร้อย จึงได้พบว่าจ้าวติ้งจงคิ้วคมตาคม หน้าตาหล่อเหลา ใบหน้าได้รูป
"ถึงจะดูเข้าท่าหน่อย"
หัวหน้าหมู่ย่อยจางแนะนำทหารร่วมหมู่ที่เหลืออีกสามคน ทั้งสามคนล้วนเป็นทหารเก่า ชาวหนานหยางชื่อหลิวซื่อจี ชาวชิงโจวชื่อเมิ่งชวน และชาวติ้งโจวชื่ออู๋จื้อ
จ้าวติ้งจงกล่าวทักทายทหารเก่าทั้งสามคน เรียกว่าทหารเก่า จริง ๆ แล้วก็เพิ่งเข้ากองทัพไม่ถึงครึ่งปี ยังไม่มีโอกาสเข้าร่วมศึกสงคราม
ทั้งสามคนก็พยักหน้าตอบรับจ้าวติ้งจง
ยังเช้าอยู่ เพราะมีทหารใหม่เข้าร่วม วันนี้หัวหน้าหมู่ย่อยจางจึงไม่ได้ฝึกซ้อมทหารอีกสามคน แต่ย้ำกฎวินัยทหารอีกครั้ง
ละเลยกิจการทหาร พกของใช้ส่วนตัวไม่ครบ เฆี่ยนหนึ่งร้อย; หลับเวรยามเฝ้าค่าย พกอาวุธห่างตัว เฆี่ยนหกสิบ; ตรวจพล รวมพลมาสายโดยไม่มีเหตุอันสมควร เฆี่ยนสามสิบ ไม่มาถือว่าผิด เฆี่ยนหนึ่งร้อย รังแกเพื่อนร่วมหมู่ ทะเลาะวิวาท ยักยอกอาหารเล็กน้อย เฆี่ยนเจ็ดสิบ......
ทำเสบียง อาวุธ การเคลื่อนทัพล่าช้า ประหาร!
เผชิญหน้าศัตรูถอยทัพตามอำเภอใจ ยังไม่รบแตกพ่ายหนีไป ประหาร!
รายงานผลศึกเท็จ รายงานการสังหารเกินจริง แย่งชิงศีรษะเพื่อนร่วมรบเพื่ออวดผลงาน ประหาร!
ในสนามรบแก้แค้นส่วนตัว ฆ่าฟันเพื่อนร่วมรบด้วยกัน ประหาร!
วินัยทหารของกองทัพถังเคร่งครัดมาก ส่วนการปฏิบัติจริงจะเป็นอย่างไร จ้าวติ้งจงไม่รู้ แต่ไม่กล้าลองผิดลองถูกเด็ดขาด จดจำเนื้อหาทั้งหมดไว้ในใจ โดยเฉพาะวินัยทหารที่มีโทษประหาร
หัวหน้าหมู่จางย้ำวินัยทหารเสร็จ ก็พูดกับทหารเก่าอีกสามคนว่า "บ่ายวันนี้เจ้าสามคนสอนเขารู้จักธงสัญญาณและการตั้งแถว ตอนเย็นข้าจะมาสอบ ถ้าเขาตอบไม่ได้ เจ้าสี่คนต้องถูกลงโทษด้วยกัน!"
หัวหน้าหมู่จางพูดจบ ก็เอามือไพล่หลังเดินจากไป เพื่อไปรับเสื้อผ้าและอาวุธให้จ้าวติ้งจง
"จ้าวต้าลาง เจ้ามาทหารทำไม?" ชาวชิงโจวเมิ่งชวนเอ่ยปากเป็นคนแรก ชาวซานตงชอบคบเพื่อน ในตัวเขาเห็นได้ชัดเจน
ตอนจ้าวติ้งจงแนะนำตัวเอง บอกว่าเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว เมิ่งชวนจึงเรียกเขาว่าต้าลาง
"ขึ้นสนาม ทำผลงาน เลื่อนตำแหน่ง!"
ฟังคำพูดของจ้าวติ้งจงแล้ว เมิ่งชวนกับทหารเก่าอีกสองคนสบตากัน ทั้งสามคนพลันหัวเราะออกมา
จ้าวติ้งจงสงสัย "เป็นอะไร?"
"ต้าลาง เอาล่ะ ที่นี่ไม่มีคนนอก อย่าพูดจาโอ้อวดให้สวยหรูเลย"
"ใช่แล้ว" อู๋จื้อชาวติ้งโจวหัวเราะ "ช่วงนี้ใครเป็นทหารบ้างไม่ใช่เพื่ออิ่มท้อง?"
"ได้ยินว่าเมืองกวนจงฤดูร้อนนี้เจอภัยพิบัติ อยู่ไม่รอดแล้วถึงมาที่ค่ายทหารหาข้าวกินรึเปล่า?"
"ข้างนอกก็ตาย ที่นี่ก็ตาย สู้กินอิ่มแล้วเป็นผีตายอย่างอิ่มท้องดีกว่า"
จากบทสนทนาของพวกเขา ก็พอจะมองเห็นว่ากำลังรบของกองทัพถังในตอนนี้ตกต่ำลงถึงเพียงใด
ทหารที่ไร้ซึ่งอุดมการณ์ใด ๆ แค่เพียงเพื่ออิ่มท้องจึงมาเป็นทหาร จะหวังให้พวกเขาแสดงกำลังรบอันแข็งแกร่งได้อย่างไร?
ปฏิเสธไม่ได้ว่าฮองเฮาเป็นยอดฝีมือด้านการเมืองการแย่งชิงอำนาจ แต่เรื่องการปกครองกองทัพนั้นไม่น่ายกย่องเลยจริง ๆ
หากตอนนี้ยังเป็นต้นราชวงศ์ถัง เป็นทหารเจ้อชงฟู่กวนจงใต้บัญชาของฝ่าบาทหลี่ซื่อหมิน เทียนเค่อฮั่น พวกเขาจะต้องพูดแบบเดียวกับจ้าวติ้งจงแน่นอน ชายชาติไหนเข้ากองทัพไม่ใช่เพื่อสร้างผลงานยิ่งใหญ่ พลิกชะตาชีวิต?
"มีเหตุผลส่วนนี้ด้วย แต่ที่จริงแล้วข้าอยากได้ผลงานและเลื่อนตำแหน่งมากกว่า"
จ้าวติ้งจงพูดอย่างจริงจัง
แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอีกส่วนหนึ่ง นั่นคือการตอบแทนบุญคุณ
เขายังติดหนี้ชีวิตนางสาวใจดีคนหนึ่งที่ชานเมืองตะวันออกลั่วหยาง ไว้หนึ่งชีวิต เมื่อเขาสร้างผลงานกลับไป จะตอบแทนนางอย่างดีแน่นอน
"เอ๊ะ เจ้าพูดจริงเหรอ?" เมิ่งชวนมองจ้าวติ้งจงตะลึง แล้วล้อเลียน "งั้นเจ้าก็อย่าได้ทำผลงานใหญ่เกินไปล่ะ"
"ทำไม?"
เมิ่งชวนพูดว่า "พวกเราทหารระดับล่าง ถ้าไม่เจอศึก ก็ยังอยู่ได้อีกพักหนึ่ง"
"แต่พวกคนใหญ่คนโต จะตายหรือไม่ตาย ก็แค่คำสั่งเดียวจากเบื้องบน"
"แม่ทัพเฉิงอู้ติ้งรู้จักไหม? ตอนนั้นสวีจิ้งเยี่ยก่อกบฏ ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องโดยไม่รู้เรื่อง ถูกฆ่าอย่างไม่มีความหมาย"
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่บูเช่อเทียนวางแผนขึ้นครองราชย์ ใครที่นางคิดว่าเป็นภัยคุกคาม เกือบทั้งหมดจะถูกฆ่าล้าง
เฉิงอู้ติ้งตอนนั้นช่วยบูเช่อเทียนคุมพระราชวังไว้ได้ ปลดจงจงหลี่เสียนลงจากตำแหน่ง ความดีความชอบใหญ่โตขนาดนี้ ก็ยังสั่งฆ่าโดยไม่ไยดี
การตายของเขาทำให้ทหารทั้งกองทัพหมดหวัง สถานการณ์การเมืองแบบนี้ จะบ่มเพาะแม่ทัพชื่อดังขึ้นมาได้อย่างไร?
อู๋จื้อโบกมือ "ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว ต้าลางก็อย่าไปฟังเขาพูดเพ้อเจ้อ การมีปณิธานเป็นเรื่องดี"
"เราจะสอนเจ้าเรื่องตั้งแถวและธงสัญญาณก่อน เจ้าต้องเข้าใจให้ได้ ถ้าขึ้นสนามแล้วอ่านธงสัญญาณไม่ออก ไม่รู้วิธีตั้งแถว เบาก็เฆี่ยนหนึ่งร้อย หนักก็ประหาร"
จ้าวติ้งจงพยักหน้าอย่างจริงจัง "ได้!"
ตอนนี้ราชวงศ์ถังใหญ่ยังคงยึดถือการตั้งแถวแบบต้นราชวงศ์ถัง หนึ่งหมู่ย่อยเป็นหนึ่งแถว หนึ่งแถวรบประสานงานกัน เจอศัตรูแถวแตก หนึ่งหมู่ถูกลงโทษร่วมกัน
แม้ตอนนี้ราชวงศ์ถังใหญ่จะเน้นการป้องกันเป็นหลัก โอกาสรบกลางสนามน้อยลงเรื่อย ๆ แต่การตั้งแถวรบก็ยังเป็นวิธีการรบหลักที่สุดของสังคมศักดินา
ส่วนธงสัญญาณและเสียงกลอง เพราะว่าสงครามโบราณมีขนาดใหญ่โตเกินไป ไม่สามารถส่งคำสั่งด้วยเสียงได้ จึงต้องฝึกให้ทหารทุกนายฟังกลองรุก คองทองถอย และธงสัญญาณใดหมายถึงรุก รับ เปลี่ยนแถว แทรกกลาง ถอยหลัง ฯลฯ อย่างเคร่งครัด
จ้าวติ้งจงเรียนรู้อย่างตั้งใจมาก ตราบใดที่สติปัญญาไม่มีปัญหา บ่ายเดียวก็เกือบจะเรียนรู้ได้ อย่างน้อยก็รับมือการสอบเฉพาะหน้าได้ไม่มีปัญหา
หลิวซื่อจีทั้งสามคนถามจ้าวติ้งจงอีกครั้ง เห็นเขาตอบได้อย่างคล่องแคล่วไม่ผิดพลาด ก็อดชื่นชมไม่ได้ "ต้าลางความจำดีจริง!"
"พวกเราตอนนั้นใช้เวลาทั้งวันถึงจะเรียนพอได้ ต่อจากนี้ทุกวันหัวหน้าหมู่ย่อยจะสอบ ดังนั้นเจ้าต้องจำเรื่องเหล่านี้ให้แม่นในใจ"
"ได้!" จ้าวติ้งจงพยักหน้า
แต่เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
[ค่าชื่อเสียง+3]
[ค่าชื่อเสียงคงเหลือ: 3]
ดูท่าทหารร่วมหมู่ทั้งสามคนนี้ชื่นชมความจำของจ้าวติ้งจงจากใจจริง ไม่ใช่คำพูดที่ไม่จริงใจเสแสร้ง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เพิ่มค่าชื่อเสียง 3 แต้ม
ถึงจะน้อยมาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
พอตกเย็น ท้องของจ้าวติ้งจงก็เริ่มร้อง หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวเท่าไหร่ หิวมากจริง ๆ
ก็ตอนนี้เอง หัวหน้าหมู่ย่อยจางปรากฏตัวขึ้นทันเวลา ไพล่หลังมองทั้งสี่คน สุดท้ายสายตาตกลงบนตัวจ้าวติ้งจง เอ่ยปากถามทันที "กองทัพตะวันออกทั้งกองรุกไปข้างหน้า"
จ้าวติ้งจงตอบทันที "ธงเขียวกดไปข้างหน้า"
หัวหน้าหมู่ย่อยจางถามต่อ "ธงแดงนอนราบ"
จ้าวติ้งจงตอบ "กองทัพใต้ถอยทัพ!"
"ยกธงแดงเข้มเดียว"
จ้าวติ้งจงพูด "ด้านหน้าพบทหารม้าศัตรู"
หัวหน้าหมู่ย่อยจางพยักหน้าพอใจ "ไม่เลว! ตั้งแถว กินข้าว!"