บ่ายวันอาทิตย์ เจียงอวี่ปิงนั่งรออยู่ในร้านขนมหวานมาสิบกว่านาทีแล้ว
เธอถือแก้วขึ้นมา คาบหลอดไว้ในปาก ดูดไปหลายอึกแล้วก็ยังไม่เห็นโจวหว่านเยว่มาสักที
เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหา โจวหว่านเยว่ก็วิ่งเหยาะ ๆ มาทางนี้อย่างรีบร้อน ใบหน้าแดงก่ำ
พอเข้ามาในร้านก็เห็นเจียงอวี่ปิงนั่งอยู่ตรงไหน รีบเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม “ขอโทษนะ ขอโทษ ฉันมาสายแล้ว”
“ค่อย ๆ เดินก็ได้ วิ่งทำไม หน้าแดงไปหมดแล้ว”
ปกติโจวหว่านเยว่แต่งหน้าอยู่เสมอ แต่วันนี้คงเพราะวิ่งจนตัวร้อน รองพื้นบนใบหน้าถึงปกปิดแก้มที่แดงก่ำไว้ไม่อยู่
“ก็ฉันกลัวคุณต้องรอนานนี่ จริง ๆ แล้วเวลาน่าจะพอดี ฉันไปถึงก่อนเวลานัดได้แท้ ๆ แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุรถชนกัน รถติดอยู่พักหนึ่ง ก็เลยเสียเวลาไปนิดหน่อย”
“ไม่เป็นไร วันนี้ก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว เราแค่ออกมาหาที่นั่งเล่น แล้วก็เดินเล่นกัน สายไปหน่อยก็ไม่เป็นไร”
โจวหว่านเยว่รีบหยิบแก้วชาผลไม้ที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมา ดูดเข้าไปหลายอึกติด ๆ กันแล้วกลืนลงไป “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณดีที่สุด วิ่งจนฉันร้อนจะตายอยู่แล้ว”
เจียงอวี่ปิงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น รอให้อีกฝ่ายพักสักครู่ ก่อนจะถามถึงเรื่องร้านเสื้อผ้าช่วงนี้ “ช่วงนี้ร้านขายดีไหม ดีขึ้นเรื่อย ๆ ใช่หรือเปล่า”
“แน่นอน!” พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวหว่านเยว่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ตอนนี้ช่องทางขายของฉันไม่ได้มีแค่หน้าร้านแล้ว ทางออนไลน์ก็มีแฟนคลับสะสมไว้ตั้งเยอะ ออเดอร์จากทางเน็ตก็เพิ่มขึ้นทุกวัน แค่ช่วงเช้าวันนี้ กำไรก็น่าจะประมาณห้าหกหมื่นแล้ว แถมแฟนคลับก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ฉันเชื่อว่าต่อไปต้องหาเงินได้มากกว่านี้แน่”