วันแรกที่เริ่มงาน สวี่หยุนไม่ได้เลิกงานก่อนเวลา
พอถึงเวลาเลิกงานตอนกลางคืน เห็นว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ กลับกันไปเกือบหมดแล้ว เธอถึงค่อยเตรียมตัวกลับ
เพิ่งก้าวออกจากประตูบริษัท เฉินเหวยเฟิงก็เดินตามมาทันที “บ้านเธออยู่ทางไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้”
ตอนแรกที่เฉินเหวยเฟิงพูดเรื่องงานกับเธอ สวี่หยุนก็กลัวว่าเจียงเฉินจะเข้าใจผิด เลยไม่ได้ตอบตกลง ตอนนี้ยิ่งไม่ควรให้เขาไปส่ง
ในรถมีพื้นที่คับแคบ ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ในห้องโดยสารเดียวกันก็ชวนให้อึดอัดอยู่เหมือนกัน
เธอรับงานนี้ไว้ก็เท่ากับติดค้างน้ำใจเขาแล้ว ถ้ายังให้เขาขับรถไปส่งอีก สวี่หยุนคงรู้สึกไม่สบายใจมาก
“ไม่เป็นไรหรอก ขับรถไปแป๊บเดียวก็ถึง”
“ถึงอย่างนั้นก็ให้เธอไปส่งไม่ได้หรอก ตอนนี้เป็นช่วงเลิกงานพอดี รถติดมาก ฉันกลับเองก็ได้ เธอรีบกลับเถอะ อ้อ วันหลังฉันต้องเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อ ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้งานนี้”