วันพฤหัสบดีนี้ถึงวันหยุดของพ่อเจียงกับแม่เจียงพอดี
ทั้งคู่จึงอยู่บ้านเป็นเพื่อนเจียงอวี่กับเจียงเหยา วาดรูปกันอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือ
เด็กทั้งสองถือพู่กันวาดไปมาบนกระดาษ
พ่อเจียงคอยมองอยู่ข้าง ๆ พลางชมเป็นระยะว่า “ดูท่าค่าเรียนคลาสเสริมจะไม่เสียเปล่าเลย วาดได้ดีมาก พยายามต่อไปนะ”
“ได้ครับ!” พอได้ยินคำให้กำลังใจ เด็กทั้งสองก็มีความสุขมาก
เจียงอวี่ปิงรู้ว่าวันนี้พวกเขาหยุด จึงแวะมาหาและหิ้วของมามากมาย
พอเข้าบ้าน เธอก็วางถุงเหล่านั้นลงบนพื้น
แม่เจียงรีบเดินมาต้อนรับ “ซื้อของมาอีกแล้ว ในตู้เย็นมีของกินเต็มไปหมด ไม่ขาดอะไรเลย”
“ก็แค่ผลไม้กับนมเองค่ะ”
พอเจียงอวี่กับเจียงเหยาได้ยินว่าเจียงอวี่ปิงมา ทั้งคู่ก็รีบหยิบกระดาษหลายแผ่นบนโต๊ะขึ้นมา ชูให้เธอดูด้วยมือเล็ก ๆ “อาหญิง รีบดูเร็ว พวกเราวาดสวยไหมครับ”
เจียงอวี่ปิงตั้งใจดูผลงานแล้วชมว่า “เก่งมาก! ดูท่าพวกเธอจะจำที่คุณครูสอนคราวก่อนได้หมดแล้ว แต่อย่าเพิ่งภูมิใจ ต้องพยายามต่อไปนะ”
“พวกเราเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนคลาสเสริมอีก”
“ให้ฉันไปส่งไหม”
แม่เจียงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ให้พ่อไปส่งก็พอ เธอไปทำธุระของเธอเถอะ”
“ได้ค่ะ”
เจียงอวี่ปิงนั่งเป็นเพื่อนพวกเขาบนโซฟาอยู่พักหนึ่ง เด็กทั้งสองก็กลับไปวาดรูปที่ยังทำไม่เสร็จเมื่อครู่ต่อจนเสร็จ พอเห็นรถคันเล็กที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็เกิดสนใจขึ้นมาอีก “อาหญิง คุณปู่คุณย่า พวกเราไปขับรถเล่นตรงลานเล็ก ๆ กันเถอะ ไม่ได้ขับมาหลายวันแล้ว”