เจียงอวี่กับเจียงเหยายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งใจมองหวังกู่
หวังกู่สาธิตให้ทั้งคู่ดูหลายรอบ
“คราวนี้เข้าใจหรือยัง?”
เด็กทั้งสองพยักหน้า “นายเล่นมานานแล้วเหรอ?”
“เปล่าเลย เจ้าไม้เด้งนี่เพิ่งซื้อมาสองสามวันเอง ลองเล่นแป๊บเดียวก็เป็นแล้ว”
“งั้นฉันลองอีกทีนะ”
“ได้ ลองเลย”
หวังกู่กลับไปนั่งที่เดิมข้าง ๆ แล้วกินช็อกโกแลตต่อ
เจียงอวี่ทำตามที่หวังกู่สอนเมื่อครู่ ขึ้นไปยืนบนไม้เด้งอีกครั้ง แล้วกระโดดไปมาทั่วลาน
พอจับจังหวะได้บ้างก็เล่นอย่างสนุกสนาน
“สนุกจัง”
พ่อเจียง แม่เจียง และคุณย่าโจวเห็นเด็ก ๆ เล่นด้วยกัน ก็พลอยมีความสุขไปด้วย
“ดูสิ ก่อนหน้านี้ยังเถียงกันอยู่เลย ตอนนี้เล่นด้วยกันได้แล้ว”
“เด็ก ๆ น่ะจะมีเรื่องแค้นอะไรกันมากมาย อย่างมากก็เถียงกันสองสามคำ เดี๋ยวเดียวก็ลืมแล้ว”