“.........” เฉินหรูพลันอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
เธอไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอกันข้างนอกแบบนี้
เดิมทีเธอตั้งใจจะคุยโม้โอ้อวดต่อหน้าเจียงอวี่ปิงสักหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเปิดร้านใหญ่โตขนาดนี้ได้แล้ว
พอนึกถึงคำพูดของเจียงอวี่ปิงเมื่อครู่ เฉินหรูก็ขมวดคิ้วขึ้นมา มองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจ “เจียงอวี่ปิง แบบนี้เธอก็ไม่ค่อยมีน้ำใจนะ ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เมื่อกี้เธอยังบอกอยู่เลยว่ามาเดินเล่นแถวนี้”
ถ้าเจียงอวี่ปิงบอกตั้งแต่แรกว่าร้านนี้เป็นของตัวเอง เฉินหรูก็คงไม่พูดแบบนั้นต่อหน้าเธอ
เจียงอวี่ปิงยิ้มพลางตอบว่า “ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน เดินเล่นในร้านของตัวเองไม่ได้หรือไง?”
“........” เฉินหรูพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้สติ “เธอเก็บเรื่องนี้เงียบได้เก่งจริง ๆ เปิดร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกเพื่อนร่วมชั้นบ้างล่ะ”
เจียงอวี่ปิงทำท่าไม่ใส่ใจ “ไม่จำเป็นหรอกมั้ง พวกเราก็ไม่ได้ทำงานด้วยกันทุกวัน จะพูดเรื่องนี้ไปทำไม เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเรียนจบแล้วก็ยังทำงานกินเงินเดือนอยู่ อยู่ ๆ ไปบอกในกลุ่มว่าตัวเองเปิดร้านแล้ว แบบนั้นจะดูไม่ดีเอาเปล่า ๆ”
ผู้จัดการร้านยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้า “เถ้าแก่พูดถูกแล้วค่ะ ของที่มีก็มีอยู่ จะเอาไปพูดให้คนอื่นรู้ทำไม คนที่ไม่มีต่างหากถึงชอบเอาไปอวดคนอื่นอยู่บ่อย ๆ”