พ่อเจียงมาถึงร้านหมูกระทะก่อนแล้ว ช่วงเช้าลูกค้าไม่ค่อยเยอะ แต่ก็ยังมีงานจุกจิกให้ทำอยู่บ้าง
หลังจากแม่เจียงมาถึง ก็ไปช่วยเขาจัดการผักและวัตถุดิบในครัวหลังร้านด้วยกัน
“เด็กสองคนไปโรงเรียนแล้วเป็นยังไงบ้าง พอผู้ใหญ่กลับไปแล้วร้องไห้หรือเปล่า?”
แม่เจียงส่ายหน้า “ไม่เลย วันนี้เรียบร้อยดี ตั้งแต่ไปส่งตอนเช้าก็ไม่มีปัญหาอะไร แถมหว่ังกู่ก็เรียนอยู่โรงเรียนนั้นด้วย เด็กสามคนอยู่ด้วยกันเลยคุ้นเคยกันแล้ว ตอนกลับเด็กสองคนนั้นยังบอกลากันด้วย ไม่งอแงเลย แต่มีเด็กเล็กบางคนที่ยังปรับตัวไม่ได้ ดึงผู้ปกครองไว้ไม่ยอมให้กลับท่าเดียว”
พ่อเจียงถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดี ฉันกลัวจริง ๆ ว่าเด็กสองคนนั้นจะไปอยู่ที่ใหม่แล้วต้องมีคนคอยอยู่ข้าง ๆ ตลอด”
“เมื่อก่อนก็เป็นแบบนั้น แต่ผ่านมาสักพักแล้ว พวกเขาโตขึ้นนิดหน่อยด้วย อีกอย่างก็ไม่ได้อยู่คนเดียว พี่น้องอยู่ด้วยกันทั้งคู่ คงไม่เป็นไรหรอก”