เสียงหัวเราะของหวังกู่ดังไปทั่วห้องเรียนแทบทุกมุม เขาหัวเราะจนแทบมีน้ำตาไหล «นายคิดว่าจะหลอกใครได้? ยังจะบอกว่าพ่อเป็นคนเปิดอีก ถ้าโรงเรียนอนุบาลนี่เป็นของบ้านนายจริง นายมาอยู่ที่นี่ก็ควรเหมือนกลับบ้านสิ แล้วจะร้องไห้ทำไม แถมยังบอกไม่ให้แม่ไปอีก แม่ไม่ต้องทำงานหรือไง?»
แม่ของหลี่ฮ่าวหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเป็นพิเศษ
ตอนแรกเห็นลูกชายร้องไห้หนักขนาดนั้น เธอก็ใจอ่อนไม่อยากจากไปแบบนี้
แต่พอเห็นเขาพูดกับเพื่อนคนอื่นแบบนั้น จู่ ๆ เธอก็อดตำหนิไม่ได้ «ก่อนมาที่นี่แม่ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่ามาถึงแล้วให้เข้ากับคนอื่นดี ๆ ทำไมถึงพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นล่ะ?»