โจวหว่านเยว่ยืนมองทั้งสองคนเดินจากไปอยู่ที่เดิม จนกระทั่งมองไม่เห็นเงาแล้ว ถึงได้อดหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้
“ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่าเฉินหรูคนนี้เก่งเรื่องทำตัวอวดดีแค่ไหน ตอนนั้นเพื่อนร่วมชั้นตั้งหลายคนได้ยินเธอพูดแล้วยังอิจฉาอยู่เลย แต่ตอนนี้ล่ะ? แฟนเธอตรงไหนที่เป็นคนรวยกัน หน้าตาก็จนกรอบ ยังมาทำกร่างอวดรวยต่อหน้าคนอื่นอีก”
เจียงอวี่ปิงไม่คิดจะเอาเรื่องการแต่งตัวของคนอื่นมานินทาลับหลัง เป้าหมายของเธอมีแค่การรับรางวัลจากการฟังคนอื่นโม้ ไม่ได้อยากเจาะจงเล่นงานใคร
ในเมื่ออีกฝ่ายไปแล้ว เธอก็ไม่อยากพูดอะไรไม่น่าฟัง ยังไงเธอก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเฉินหรูหรือแฟนของเธอ
“พอเถอะ พูดถึงพวกเขาทำไม เราเดินดูของแถวนี้กัน แล้วค่อยไปกินข้าวด้วยกัน”