ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้บริษัท สวี่หยุนกับเฉินเหวยเฟิงนั่งอยู่ตรงข้ามกัน
พนักงานเสิร์ฟยกจานอาหารหลายจานเข้ามา วางลงตรงหน้าพวกเขา
“เชิญทั้งสองท่านตามสบายนะครับ”
สวี่หยุนกล่าวขอบคุณ ก่อนจะก้มมองอาหารบนโต๊ะเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองเฉินเหวยเฟิงอีกครั้ง แววตาเจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ตอนนี้ฉันยังมีกำลังทรัพย์ไม่มากพอจะพาคุณไปกินร้านหรู ๆ ได้ ก็เลยต้องเลี้ยงแถวบริษัทไปก่อน...”
เฉินเหวยเฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ “ผมว่าที่นี่ก็ดีแล้ว อาหารดูน่ากินมาก ต้องอร่อยแน่ ๆ”
“ถ้าคุณไม่รังเกียจก็ดีแล้ว ไว้อีกสักพักพอฉันได้เงินเดือนแล้ว จะเลี้ยงคุณที่ร้านดี ๆ สักมื้อ ถือเป็นการขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้งาน”