เห็นลูกชายทำแบบนี้อีกครั้ง เจียงเฉินจึงต้องเอ่ยห้าม “ถ้าพวกเธอสองคนยังไม่เชื่อฟัง เราจะกลับบ้านกันเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องดูร้านของเล่นแล้ว”
“........” พอเจียงอวี่กับเจียงเหยาได้ยินดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้น ทำหน้าอ้อนวอน “พ่อครับ ผมไม่พูดแล้ว”
“อย่างนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”
คุณย่าโจวเดินดูร้านของเล่นแห่งนี้จนทั่วแล้ว จึงไม่คิดจะเดินต่อกับพวกเขา พาเด็กทั้งสามคนเตรียมไปเที่ยวที่อื่น “พวกเธอดูของกันไปนะ ฉันจะพาเด็ก ๆ ไปเล่นที่อื่น เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว”
แม่เจียงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้จ้ะ พวกเธอไปเล่นกันเถอะ พวกเราเข้าไปข้างในก่อนนะ”
สิ้นเสียง คุณย่าโจวกับคนอื่น ๆ ก็เดินจากไป ส่วนแม่เจียงกับพ่อเจียงพาเด็กน้อยสองคนเข้าไปในร้านของเล่น
การออกมาครั้งนี้ได้ของติดไม้ติดมือมาไม่น้อยเพราะเด็ก ๆ เจียงอวี่ปิงจึงไม่ตระหนี่กับพวกเขานัก เธอโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วพูดกับเด็กทั้งสอง “ชอบรถโมเดลแบบไหนบอกอาได้เลย อาจะซื้อให้”
เจียงเฉินรีบโบกมือให้เธอ “ไม่ต้องหรอก อย่าตามใจพวกเขาเลย เดิมทีฉันกะจะพากลับแล้วแท้ ๆ แต่ดันอยากไปคีบตุ๊กตาเสียได้ ในเมื่อคีบมาเยอะขนาดนี้แล้ว ที่บ้านก็ยังมีของเล่นอีกตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่มหรอก”
“ซื้อไม่ต้องเยอะหรอก คนละคันก็พอ” เจียงอวี่ปิงรู้ดีว่าไม่ควรตามใจเด็กมากเกินไป เพราะถ้าอยากได้อะไรก็ซื้อให้ทุกอย่าง สุดท้ายก็จะเลี้ยงจนเอาแต่ใจ