เจียงเฉินไม่ได้บอกตรง ๆ ว่าตอนนี้ทั้งครอบครัวไม่ได้อยู่บ้านเกิดแล้ว เพราะเขายังไม่แน่ใจว่าจะบอกสวี่หยุนดีไหมว่าตอนนี้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ที่ไห่เฉิง
แน่นอนว่าเขาห้ามไม่ให้เธอเจอลูกไม่ได้ ไม่ว่าจะมองในแง่กฎหมายหรือมนุษยธรรมก็ไม่เหมาะทั้งนั้น แต่ก่อนจะให้เธอเจอลูก เจียงเฉินคิดว่าต้องพิจารณาให้ดีและจัดสถานที่ให้เหมาะสมก่อน
“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่นายจะทิ้งพวกเขาไว้ที่บ้านเกิดแล้วไม่สนใจนะ!” สวี่หยุนตะคอกใส่โทรศัพท์
“ฉันไม่ได้ไม่สนใจ ตอนนี้ฉันก็ไม่อยากทะเลาะกับเธอ เด็กสองคนกำลังมีความสุขกันดีอยู่ที่นี่ ฉันอยากให้พวกเขาฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข หลังปีใหม่ค่อยหาเวลามาเจอกัน แล้วฉันจะส่งที่อยู่ให้”
“...” พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น สวี่หยุนก็ยิ่งโมโห เธอรู้สึกเหมือนการจะได้เจอลูกยังต้องขึ้นอยู่กับสถานการณ์ทางฝั่งเขา ให้เขาเป็นคนจัดการ ส่วนเธอมีแต่ต้องยอมรับอย่างเดียว
หลังวางสาย สวี่หยุนก็ยังสงบใจลงไม่ได้อยู่นาน
แค่ฟังน้ำเสียงตอนเจียงเฉินคุยโทรศัพท์เมื่อครู่ ก็รู้สึกได้ว่าเขาห่างเหินยิ่งกว่าคุยกับคนแปลกหน้าเสียอีก
สวี่หยุนจึงรู้สึกว่าเรื่องกลับมาคืนดีกันคงไม่มีโอกาสแล้ว
เขาไม่เหลือเยื่อใยให้เธอแม้แต่น้อย
เจียงเฉินเดินออกจากห้องมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนกลับไปนั่งลงบนโซฟา
การได้รับโทรศัพท์จากสวี่หยุนย่อมส่งผลต่ออารมณ์ของเขาอยู่บ้าง
พอดีกับที่เสียงพ่อแม่ดังมาจากในครัว “เตรียมกินข้าวแล้ว มาช่วยยกกับข้าวหน่อย”
เจียงอวี่ปิงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที ไปช่วยยกชาม ตะเกียบ และกับข้าวออกมาวางบนโต๊ะอาหาร