เฉินเหวยเฟิงยังนั่งอยู่ที่เดิม ตั้งแต่สายตาเห็นเงาของเธอ ก็จับจ้องตามการเคลื่อนไหวของเธอไปตลอด จนกระทั่งเธอมานั่งลงตรงข้ามเขา
“สามีคุณโทรมาหรือครับ”
สวี่หยุนยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
“เดี๋ยวเขามารับคุณไหมครับ”
“ไม่ค่ะ เดี๋ยวฉันกลับเอง”
เฉินเหวยเฟิงยิ้มอย่างสุภาพ “ดูท่าสามีคุณจะทำหน้าที่ได้ไม่ค่อยดีนะครับ ภรรยาออกมากินข้าวข้างนอกจนดึกแล้ว ยังไม่รู้จักมารับอีก”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ที่บ้านยังมีลูกสองคน เขาต้องอยู่ดูแลลูก ฉันกลับเองได้ค่ะ”
“เดี๋ยวผมไปส่งคุณกลับนะครับ”
“ไม่ต้องค่ะ...” สวี่หยุนปฏิเสธ
“เรื่องแค่นี้เอง ขับรถไปก็ถึงเร็ว คราวก่อนคุณปฏิเสธผมไปแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้อย่าปฏิเสธอีกเลยครับ”
สวี่หยุนได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันแค่ไม่อยากรบกวนคุณน่ะค่ะ คุณให้โอกาสฉันได้งานทำ ฉันก็พอใจมากแล้ว”
“เรื่องเล็กน้อยเอง ไม่ต้องคิดมากครับ”
พอกินข้าวเสร็จ สวี่หยุนก็ลุกขึ้นเตรียมไปจ่ายเงิน เฉินเหวยเฟิงเองก็ลุกตาม
เธอรีบเตือนทันที “เราตกลงกันแล้วนะคะว่าวันนี้ฉันเลี้ยง คุณอย่าแย่งจ่ายล่ะ”
เฉินเหวยเฟิงยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่แย่งหรอก มื้อนี้คุณเลี้ยงก็ได้ครับ”
สวี่หยุนเดินไปที่เคาน์เตอร์ทันที แล้วจ่ายค่าอาหารเรียบร้อย
วันนี้พวกเขามากินกันที่ร้านอาหารเล็ก ๆ สั่งกับข้าวมาหลายอย่าง แต่รวมแล้วก็ไม่ได้ใช้เงินมาก แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น
ถ้าไปกินที่ร้านอาหารหรูสักมื้อ ค่าใช้จ่ายคงไม่ใช่แค่นี้แน่
ทั้งสองคนออกจากร้านอาหาร แล้วเดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน
สวี่หยุนตามเขาขึ้นรถไป นั่งที่เบาะข้างคนขับแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย
เฉินเหวยเฟิงเห็นเธอนั่งเรียบร้อยแล้วจึงสตาร์ตรถ “มาทำงานที่บริษัทใหม่ได้ไม่กี่วัน รู้สึกยังไงบ้างครับ งานยากไหม”