ช่วงพักกลางวันหลังทานอาหาร เจียงอวี่ปิงไม่ได้อยู่แต่ในห้องทำงาน แต่ขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารสำนักงาน
เธอโทรศัพท์กลับบ้าน
ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล ปิงปิง จู่ ๆ ทำไมถึงนึกโทรหาเราล่ะ วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่ เธอน่าจะทำงานอยู่ที่บริษัทไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ค่ะ อยู่ที่บริษัท แต่ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน เมื่อกี้หนูโอนเงินสองหมื่นหยวนให้พ่อกับแม่ ได้รับแล้วใช่ไหมคะ”
แม่เจียงชะงักไป “แม่ยังไม่ได้ดูโทรศัพท์เลย”
ได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น แม่เจียงจึงก้มดูโทรศัพท์ ถึงเห็นว่ามีข้อความแจ้งเงินเข้าจริง ๆ เป็นจำนวนสองหมื่นหยวน
“อ๋อ หนูแค่โทรมาบอกแม่ไว้ก่อน เดี๋ยวแม่ค่อยดูนะคะ”
วันนี้เจียงอวี่ปิงได้เงินมาแปดแสนหยวน ถ้าจะนำไปซื้อบ้าน ตอนนี้ก็ยังไม่พอ แต่ก็มากพอให้เธอปรับปรุงความเป็นอยู่ในช่วงนี้แล้ว เธอจะเอาแต่ใช้ชีวิตสุขสบายคนเดียวไม่ได้ ที่บ้านก็ต้องช่วยเหลือด้วย เมื่อก่อนเธอไม่มีความสามารถ แต่ตอนนี้มีแล้ว ก็ต้องโอนเงินให้พ่อแม่บ้าง