แม้แม่เจียงจะพูดปฏิเสธไปอย่างนั้น แต่พอได้รับเงินโอนจากลูกสาวแล้ว ในใจก็ยังดีใจไม่น้อย
ไม่ใช่เพราะเงินสองหมื่นหยวนที่ลูกสาวโอนมา แต่เพราะเจียงอวี่ปิงโอนเงินสองหมื่นหยวนให้พวกเขาได้ แสดงว่าเธอใช้ชีวิตข้างนอกได้ไม่เลว และมีเงินเหลือพอจะส่งให้พ่อแม่แล้ว
แบบนี้แม่เจียงก็วางใจได้
ลูกสาวอยู่ข้างนอกคนเดียว พ่อแม่ย่อมอดเป็นห่วงไม่ได้
พอได้ยืนยันผ่านโทรศัพท์ว่าเธอใช้ชีวิตข้างนอกได้ดี แม่เจียงก็รู้สึกดีใจมาก
เวลานี้เธอกำลังนั่งกินมื้อกลางวันอยู่ที่โต๊ะกับพ่อเจียง
ตอนรับโทรศัพท์ พ่อเจียงได้ยินบทสนทนาคร่าว ๆ อยู่บ้าง จึงพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ดูท่าปิงปิงจะทำงานข้างนอกได้ดีนะ ถึงกับได้โบนัสสองหมื่นหยวน แสดงว่าบริษัทให้ความสำคัญกับเธอ”
แม่เจียงยิ้มพลางพูดว่า “ใช่แล้ว เงินก้อนนี้ตอนนี้เราก็ยังไม่ต้องใช้ เก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน วันหลังถ้าเธอต้องใช้ ค่อยโอนคืนให้”
“แล้วแต่เธอเลย ยังไงตอนนี้ฉันก็ยังเดินเหินได้ ยังออกไปทำงานได้อยู่ คนวัยเราไม่ได้ต้องการของดี ๆ อะไรหรอก แค่มีพอกินพอใช้ก็พอแล้ว”
“ฉันก็คิดแบบนั้น ขอแค่เธอกับพี่ชายอยู่ดีมีสุข เราก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว”