เลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ทยอยกลับกันไปเกือบหมด แต่สวี่หยุนยังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
เดิมทีงานที่ต้องทำช่วงสี่ห้าทุ่มก็เสร็จไปแล้ว แต่พอใกล้เลิกงานกลับมีงานใหม่เข้ามากะทันหัน
สวี่หยุนจึงตั้งใจทำงานต่อ สาเหตุหลักคือเธอเพิ่งเข้ามาทำงานที่บริษัทนี้ได้ไม่นาน สำหรับเพื่อนร่วมงานคนอื่นแล้ว เธอยังเป็นพนักงานใหม่ จึงต้องทำให้มากหน่อยเพื่อแสดงความสามารถของตัวเอง
ถ้าทำได้ไม่ดี ต่อให้คนอื่นไม่พูดออกมา ในใจก็คงคิดว่าเธออาศัยเส้นสายเข้ามา ไม่ได้เข้ามาด้วยความสามารถของตัวเอง
มือของเธอวางอยู่บนเมาส์ จู่ ๆ ท้องก็ส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา สวี่หยุนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่เธอตั้งใจทำงานมากจนลืมไปว่าถึงเวลามื้อเย็นแล้ว
เธอวางงานในมือลงชั่วคราว แล้วเปิดแอปสั่งอาหารในโทรศัพท์ เตรียมสั่งมื้อเย็นให้ตัวเองสักชุด
ประตูห้องทำงานเปิดออกกะทันหัน เฉินเหวยเฟิงเดินออกมาจากข้างใน แล้วตรงมายังโต๊ะทำงานของสวี่หยุน “ยังไม่กลับอีกเหรอ”